هرچند آمار گردشگری از رونق گرفتن سفرها تا آستانه مسابقات تابستان امسال حکایت دارد، پژوهشها نشان میدهد اثر کلی این رویداد بسیار محدودتر است.
تقاضا برای سفرهای بینالمللی در آستانه جامجهانی فوتبال ۲۰۲۶ در سراسر ایالات متحده، کانادا و مکزیک رو به افزایش است، اما دادههای تازه نشان میدهد منافع این رویداد به شکل یکنواخت توزیع نخواهد شد؛ هم از نظر مقاصدی که گردشگران انتخاب میکنند و هم از نظر میزان سودی که شهرهای میزبان در نهایت به دست میآورند.
آگهی
آگهی
تحلیل شرکتهای Data Appeal و Mabrian با همکاری PredictHQ نشان میدهد تمایل به سفر بینالمللی در هر سه کشور میزبان در حال افزایش است، هرچند با سرعتهای متفاوت. مکزیک تا اینجای سال ۲۰۲۶ باثباتترین رشد را ثبت کرده است، در حالی که ایالات متحده در سهماهه نخست شاهد جهش دیرهنگام اما تند در تقاضا بوده است. رشد کانادا منظمتر اما آهستهتر بوده است.
در سطح شهری، توجه روی چند مقصد کلیدی متمرکز شده است. بوستون، مکزیکوسیتی و ونکوور از جمله شهرهایی هستند که بیشترین رشد را ثبت کردهاند و نیویورک هم همچنان جایگاه خود را بهعنوان یکی از محورهای اصلی سفر در جهان تقویت میکند. با این حال، صرف تقاضا تعیینکننده نهایی برندگان این رقابت بین مقاصد مختلف نخواهد بود.
گزارش بر نقش تعیینکننده اتصال هوایی و سفرهای داخلی در تبدیل علاقه به سفر واقعی تاکید میکند. انتظار میرود ایالات متحده با برخورداری از پروازهای مستقیم به ۴۰ کشور از ۴۸ کشور حاضر در رقابتها، به اصلیترین دروازه ورود مسافران بینالمللی تبدیل شود، در حالی که تقاضا برای سفرهای داخلی نیز همین حالا بهطور چشمگیری رو به افزایش است و در دوره برگزاری مسابقات، در شهرهای میزبان بهطور متوسط ۳٫۸۲ واحد درصد نسبت به مدت مشابه سال قبل افزایش یافته است.
ماریا پرادیسیتو، مدیر بازار آمریکای شمالی در شرکت Data Appeal (منبع به زبان انگلیسی)، میگوید: «انتظار میرود قالب برگزاری جامجهانی فوتبال ۲۰۲۶ هم تقاضا و هم اثرات این رویداد را میان چندین ورزشگاه، شهر و کشور توزیع کند، بهطور همزمان اوجهایی در نقاط مختلف ایجاد کند و برای هر یک از کشورهای میزبان فرصتهایی به همراه بیاورد.»
او اضافه میکند: «نشانههای اولیه از ظرفیت پروازها، رفتار جستوجوی آنلاین و الگوهای رزرو نشان میدهد که تقاضا بسیار سیال خواهد بود. در چنین شرایطی، موفقیت فقط با میزان دیدهشدن تعریف نمیشود، بلکه به توانایی هر مقصد در تفسیر و واکنش به سیگنالهای لحظهای تقاضا بستگی دارد؛ اینکه چگونه اتصال، استراتژیهای قیمتگذاری و مدیریت ظرفیت خود را بهینه کند تا در هنگام جابهجایی این ارزش، آن را جذب کند.»
انتظار میرود میزان هزینهکرد نیز چشمگیر باشد؛ برآوردها از حدود ۴٫۳ میلیارد دلار (۳٫۶۶ میلیارد یورو) مخارج گردشگری مرتبط با رویداد حکایت دارد که بیش از ۸۰ درصد آن در بخش هتلداری و مهمانیاری متمرکز خواهد بود.
قیمت هتلها در تمامی شهرهای میزبان جامجهانی از هماکنون رو به افزایش است و تندترین جهشها به مسابقههای پرمخاطب گره خورده؛ از جمله دیدار افتتاحیه در ۱۱ ژوئن در مکزیکوسیتی و فینال ۱۹ ژوئیه در منطقه نیویورک/نیوجرسی.
«تاثیرهای محدود و کوتاهمدت»
با این حال، هرچند چشمانداز سفر حاکی از جهش فعالیتها در آستانه آغاز رقابتهاست، پژوهشهای جداگانه نشان میدهد اثرات اقتصادی گستردهتر این رویداد ممکن است بسیار محدودتر باشد.
گزارش موسسه آکسفورد اکونومیکس نشان میدهد شهرهای میزبان در آمریکا فقط افزایشهای «حاشیهای و کوتاهمدت» در تولید ناخالص داخلی و اشتغال تجربه خواهند کرد که عمدتا در بخشهای تفریح، سرگرمی و هتلداری متمرکز میشود.
بهدلیل ساختوساز محدود زیرساختهای جدید برای این رویداد، بخش زیادی از سفرهای مورد انتظار احتمالا جایگزین سفرهایی میشود که در هر صورت انجام میشد، نه اینکه تقاضای کاملا جدیدی ایجاد کند.
باربارا دنهم، اقتصاددان ارشد آکسفورد اکونومیکس و نویسنده این گزارش، میگوید: «از آنجا که برای جامجهانی امسال زیرساختهای جدید بسیار اندکی ساخته شده، تاثیر این رویداد بر رشد در میانمدت محدود خواهد بود و در اغلب موارد، فعالیت گردشگری پیرامون مسابقات فقط جایگزین گردشگری موجود میشود.»
او نتیجه میگیرد: «بنابراین این رویداد فقط تاثیرهایی حاشیهای و کوتاهمدت بر تولید ناخالص داخلی و رشد اشتغال در شهرهای میزبان خواهد داشت.»
تاثیرات بین شهرها نیز بهشدت متفاوت خواهد بود. بازارهای کوچکتری مانند کانزاسسیتی پیشبینی میشود بزرگترین افزایش نسبی اشتغال را تجربه کنند و پس از آن سنخوزه، آتلانتا، هیوستون و لسآنجلس قرار دارند.
در مقابل، قطبهای بزرگ گردشگری مانند میامی، نیویورک و سیاتل احتمالا رشد کمتری را شاهد خواهند بود، زیرا همین حالا هم حجم بالایی از گردشگران بینالمللی را جذب میکنند.
در مجموع، در همه شهرهای میزبان رشد تولید ناخالص داخلی در بخشهای تفریح و هتلداری انتظار میرود بالاتر از میانگین باشد، اما گزارش تاکید میکند که خارج از این بخش، جامجهانی تاثیر محسوسی بر عملکرد کلی اقتصاد نخواهد داشت.
این یافتهها با الگوهای مشاهدهشده در دورههای قبلی، از جمله جامجهانی ۱۹۹۴ در ایالات متحده، همخوانی دارد؛ رویدادی که در آن نیز اثرات اقتصادی بلندمدت در سطح شهرها محدود بود.