جمعیتی تا حدود هزار نفر هنگام بازگشت چترباز پیشین بریتانیایی به شهر هال در انگلیس پس از سفر ۵۰ هزار کیلومتری‌اش او را تشویق کردند.
پس از گذشت ۲۸ سال، ماجراجوی بریتانیایی کارل بوشبی پس از یک پیاده‌روی ۵۰ هزار کیلومتری از شیلی، در سفری که از چهار قاره عبور کرد و بدون استفاده از هیچ وسیله نقلیه برای پیشروی انجام شد، دوباره به خانه بازگشته است.
آگهی
آگهی
روز دوشنبه در مرکز شهر هال در شمال شرق انگلستان، جمعیتی تا حدود ۱۰۰۰ نفر که او را تشویق می‌کردند به استقبالش رفتند و او از همه برای حمایتی که در طول مسیر دریافت کرده بود تشکر کرد.
او گفت: «این کار را تنها انجام ندادم»، و با تاکید بر این‌که این یک «تلاش جهانی» بوده است، پس از آنکه ماریا کاوارد، شهردار هال، از او تمجید کرد.
او گفت: «باور نمی‌کنید چه تعداد آدم در این کار درگیر بوده‌اند تا به ما کمک کنند از انواع موانعی که با آن روبه‌رو شدیم عبور کنیم. ما مقابل دولت‌ها ایستادیم، مقابل بعضی از سخت‌ترین چالش‌ها ایستادیم.»
روز یکشنبه نیز زمانی که او در مه غلیظ از روی پل نمادین «هامبر بریج» نزدیک هال عبور می‌کرد، پیش از آخرین مرحله ورود به مرکز شهر و سپس رفتن به خانه مادرش، برایش دست زدند.
جنگل‌های باتلاقی، بیابان‌های سوزان و توندرای یخ‌زده سرعت او را کم کردند، اما انبوه تشریفات اداری باعث شد سفری که قرار بود ۱۲ سال طول بکشد به حماسه‌ای بدل شود که او آن را «گولیات اکسپدیشن» نامیده است.
سفر کارل بوشبی چگونه آغاز شد؟
ماموریت این چترباز سابق ارتش بریتانیا در میانه دهه ۹۰ میلادی با یک کارت تبریک تولد از سوی پدرش، کیت، جرقه خورد. کیت، که خود هم کهنه‌سرباز ارتش است، در این کارت به مشاجره‌ای اشاره کرده بود که روزی میان نیروهای ویژه بر سر امکان راه رفتن از لندن تا نیویورک از روی پل زمینی برینگ درگرفته بود؛ پلی که برخی دانشمندان معتقدند انسان‌های اولیه در دوران پایین بودن سطح آب دریا از آن برای مهاجرت از آسیا به آمریکا استفاده کرده‌اند.
بوشبی یک خط پیوسته روی نقشه از اروپا و آسیا تا آمریکای شمالی کشید و سپس، به جای حرکت به سوی نیویورک، خط را سرراست تا نوک جنوبی شیلی ادامه داد.
او گفت: «همین بود. وقتی این فکر در وجودم نشست، دیگر راه بازگشتی نبود.»
مدت‌هاست که کاوشگران با کشتی، هواپیما، بالن، دوچرخه و حتی پیاده دور دنیا را گشته‌اند، اما اغلب کسانی که جهان را پیاده پیموده‌اند برای عبور از اقیانوس‌ها به وسایل حمل‌ونقل متکی بوده‌اند.
بوشبی برای سفر خود دو قانون سخت گذاشت: برای حرکت رو به جلو نباید از هیچ وسیله نقلیه‌ای استفاده می‌کرد و باید پیاده به خانه بازمی‌گشت.
او با ۵۰۰ دلار سفر را آغاز کرد و خیلی زود خود را در حال نبرد با بادهایی به قدرت طوفان در استپ پاتاگونیا دید. او در سال ۲۰۰۱ با دور زدن جنگ در «داریین گپ» خطرناک، یعنی جنگل، باران‌جنگل و کوهستان ناهموار و بدون جاده میان آمریکای جنوبی و مرکزی، مسیر خود را ادامه داد و سپس پس از عبور از یک منطقه مرزی محدود در پاناما به مدت ۱۸ روز زندانی شد.
در سال ۲۰۰۶، زمانی که او همراه با ماجراجوی آمریکایی دیمیتری کیفر در حال عبور ۵۶ مایلی از تنگه برینگ بود، پس از آنکه با بالگرد به منطقه‌ای امن منتقل شد، سقوطی مرگبار به درون آب‌های یخ‌زده داشت و آن‌ها نزدیک بود تمام تدارکات خود را از دست بدهند. پس از موفقیت در این عبور نادر، آن‌ها به دلیل ورود غیرقانونی به روسیه زندانی و با خطر اخراج روبه‌رو شدند.
مشکل ویزا و همه‌گیری، سفر را به ۲۸ سال کشاند
به دلیل مشکلات ویزا و شرایط آب‌وهوایی که فقط چند ماه در سال اجازه سفر می‌داد، عبور از روسیه نزدیک به ۱۰ سال طول کشید. زمانی که روسیه در سال ۲۰۱۲ از صدور ویزا برای او خودداری کرد، بوشبی در اعتراض از لس‌آنجلس تا سفارت روسیه در واشنگتن دی‌سی پیاده‌روی کرد؛ اقدامی که در نهایت به دریافت مدارک لازم برای ادامه سفر منجر شد.
او با هر شکست یا تاخیر، به ایالات متحده یا مکزیک، جایی که هزینه زندگی بسیار کمتر بود، برمی‌گشت و منتظر فرصت بعدی برای رسیدن دوباره به نقطه‌ای می‌ماند که سفر را در آنجا رها کرده بود.
او در چین زیر نظر پلیس حرکت کرد، با وقفه طولانی ناشی از همه‌گیری روبه‌رو شد و مجبور شد به مدت ۳۱ روز در دریای خزر شنا کند، زیرا مشکلات ژئوپولیتیک روسیه و ایران را در این مسیر بسته بود. او شناگر خوبی نیست و با تکیه بر جلیقه شناوری و لباس غواصی، آرام‌آرام با تکان دادن دست‌ها به سمت عقب پیش رفت؛ روشی که خودش آن را «فلواتیمینگ» می‌نامد، ترکیبی از شناور ماندن و شنا کردن.
اروپا نیز چالش‌های خاص خود را داشت؛ محدودیت ۹۰ روزه برای اقامت، او را مجبور می‌کرد سفر را در بخش‌های سه‌ماهه برنامه‌ریزی کند.
او اوایل اکتبر با شنا از کانال مانش عبور کرد تا دوباره به بریتانیا برسد.
او بعدتر در بیانیه‌ای گفت: «حس خوبی دارد که بعد از همه این سال‌ها دوباره خاک بریتانیا زیر پایم است»، و افزود که سفرش «آسان نبود».
مهربانی غریبه‌ها به او کمک کرد ادامه دهد
در طول سفر، گروه‌های مختلفی از اسپانسرها که با طولانی شدن سفر و سقوط بازارها در بحران مالی سال ۲۰۰۸ دچار فراز و فرود شدند به او کمک کردند. در ۱۶ سال گذشته، او عمدتا به شرکت تولیدی‌ای متکی بوده که توسط بئو ویلیمون، خالق سریال «خانه پوشالی»، و جوردن تاپیس، تهیه‌کننده موسیقی، تاسیس شده و پشت ساخت مستندی است که ورنر هرتزوگ، فیلم‌ساز نامدار، در حال کار روی آن است.
با این حال، این مهربانی بی‌شمار غریبه‌ها بود که در تمام این مدت او را سرپا و در حرکت نگه داشت، به‌ویژه کسانی که کمترین چیزها را برای بخشیدن در اختیار داشتند.
او در کلبه‌هایی که از قطعات خودرو سرهم شده بود پذیرفته شده، توسط خانواده یک پزشک پرویی از عفونت شدید معده بهبود یافته و بی‌شمار وعده غذایی فقط شامل برنج و آب را از مردمی دریافت کرده است که هیچ چشمداشتی نداشتند.
او گفت: «فقیرترینِ فقیرها مرا به خانه‌های خودشان راه داده‌اند. من با ۹۹.۹۹۹۹ درصد از بهترین‌های بشریت روبه‌رو شده‌ام. در هر فرهنگ، هر کشور، واکنش مردم یکسان بوده است.»
بازگشت به خانه چالشی متفاوت است
ماریا کاوارد گفت: «خیلی‌ها سفر حماسی کارل را دنبال کرده‌اند. همه ما از روحیه، پافشاری و عزم راسخش الهام گرفته‌ایم»، و افزود که شهر نسبت به «دستاورد باورنکردنی او» احساس غرور می‌کند.
قرار بود بوشبی اواخر روز دوشنبه دوباره با مادرش، آنجلا، پسر ۳۶ ساله‌اش، آدام، و نوه ۱۲ ساله‌ای که هرگز او را ندیده است دیدار کند.
ورنر هرتزوگ، فیلم‌ساز افسانه‌ای آلمانی، همراه با یک گروه فیلم‌برداری بوشبی را در بازگشت به خانه همراهی می‌کند. هرتزوگ در حال ساخت یک مستند بلند درباره این سفر با عنوان «پیاده‌روی زندگی» است.
او در مصاحبه‌ای با ای‌اف‌پی (AFP) از شمال فرانسه در ماه سپتامبر، از نگرانی خود درباره بازگشت به زندگی عادی‌تر در بریتانیا سخن گفت.
او گفت: «باید تلاش کنم دوباره در دنیای آدم‌های بزرگ‌سال برای خودم جا بیندازم.»