پایتخت پیشین قزاقستان تولد خود را با موسیقی، بازارها و جشن‌های سیب گرامی داشت. اما صبحانه‌های کوهستان، معماری رنگارنگ و هنر پنهان در برابر چشم‌ها دلیل ماندن را بیشتر می‌کند.
اولین چیزی که بسیاری از تازه‌واردها در آلماتی متوجه آن می‌شوند خط افق شهر است. قله‌های پوشیده از برف رشته‌کوه ترانس ایلی آلا تائو پشت بام‌ها سر برآورده‌اند و آن‌قدر نزدیک‌اند که بر زندگی روزمره تاثیر می‌گذارند. حتی روی نحوه مسیر دادن هم اثر دارند. در شهری که بیشتر با خیابان‌های شطرنجی ساخته شده، اهالی ممکن است به شما بگویند به سمت «بالا» بروید؛ یعنی رو به کوه‌ها، یا به سمت «پایین»؛ دور از آنها.
آگهی
آگهی
می‌توانید صبح را با یک فنجان قهوه در مرکز شهر شروع کنید و بعد به سمت دامنه‌ها بروید تا قدم بزنید یا صبحانه‌ای مفصل‌تر بخورید. کوه‌ها آن‌قدر نزدیک‌اند که بخشی از یک صبح معمولی شوند، نه فقط مقصدی برای فرار آخر هفته.
برای گشت‌وگذار در کوهستان، به ایستگاه پایینی مدئو بروید و با تله‌کابین خود را به مجموعه کوهستانی شیمبولاک برسانید. زمستان که فرا می‌رسد اسکی‌بازها و اسنوبوردسوارها برای استفاده از پیست‌ها راهی اینجا می‌شوند، اما می‌توانید فقط برای چشم‌اندازها یا صرف غذا در دل کوه‌ها هم به آن سر بزنید. در تمام طول سال امکان پیاده‌روی و کوه‌پیمایی وجود دارد.
هنر روی دیوارها و شهری که تاریخ آن را شکل داده است
آلماتی تا سال ۱۹۹۷ پایتخت قزاقستان بود و اعتبار فرهنگی آن ریشه‌ای عمیق دارد. اگر به ساختمان‌های قدیمی‌تر با دقت نگاه کنید، لایه‌هایی از تاریخ هنری شهر را می‌بینید؛ موزاییک‌های رنگارنگی که در نماها کار شده‌اند.
بسیاری از این آثار به دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ برمی‌گردند؛ دورانی که هنرمندان حجمی از سراسر اتحاد شوروی در شهر کار می‌کردند. بعضی از آنها در سال‌های بعد آسیب دیده یا از بین رفته‌اند و همین، نمونه‌های باقی‌مانده را ارزشمندتر و دیدنشان را جذاب‌تر می‌کند.
ساختمان‌های آلماتی داستان‌های دیگری هم تعریف می‌کنند. کلیسای چوبی و رنگارنگ عروج که در سال ۱۹۰۷ تکمیل شد، تنها چهار سال بعد از یک زمین‌لرزه بزرگ جان سالم به در برد.
برای دیدن نمونه‌ای معاصر، سری به موزه هنر آلماتی بزنید که سال گذشته افتتاح شد. این بنا را دفتر معماری بریتانیایی چپمن تیلور طراحی کرده و دو حجم درهم‌تنیده آن نماد کوهستان و شهر هستند؛ یکی با پوشش سنگ آهک و دیگری با پوشش آلومینیوم. در داخل، مجموعه موزه هنر مدرن و معاصر قزاقستان، آسیای مرکزی و دیگر نقاط را کنار هم قرار داده است.
با اشتها به این شهر بیایید
بازار سبز جای خوبی برای کشف جنبه‌ای دیگر از آلماتی است. سیب‌ها در کنار میوه خشک، مغزها و محصولات محلی چیده شده‌اند و در اطراف، صحنه متنوع غذا به‌راحتی میان خوراک‌های سنتی قزاقی و غذاهای آشنا در سراسر آسیای مرکزی جابه‌جا می‌شود.
بش‌برمک را امتحان کنید؛ غذایی از گوشت که روی ورقه‌های خمیری پهن سرو می‌شود، یا قازی، سوسیس سنتی گوشت اسب. محصولات لبنی هم ارزش چشیدن دارند؛ قورت (گلوله‌های خشک و شور از شیر‌بسته) و قیمز (شیر مادیان تخمیرشده با طعمی تند و تیز).
برای پلاو، پلو برشته‌شده، نودل‌های لَگمان یا مانتی‌های بخارپز هم جا بگذارید. این طیف گسترده مزه‌ها، تصویری از جوامع و سنت‌های مختلفی ارائه می‌دهد که در شکل‌گیری شهر نقش داشته‌اند.
جذابیت آلماتی با فصل‌ها تغییر می‌کند؛ زمستان زمان اسکی است، ماه‌های گرم‌تر برای پیاده‌روی در کوهستان دعوت می‌کنند و موزه‌ها، بازارها و صحنه متنوع غذا در شهر در تمام طول سال چیزهای زیادی برای کشف پیش روی شما می‌گذارند.
آلماتی همچنین می‌تواند نقطه آغاز سفری طولانی‌تر باشد. با پروازهای مستقیم به اروپا و شرق آسیا، و نزدیکی‌اش به شهرهای همسایه بیشکک در قرقیزستان و تاشکند در ازبکستان، این شهر گزینه‌ای مناسب برای توقف در مسیر یک برنامه سفر گسترده‌تر در آسیای مرکزی است. با این حال پیش از ادامه مسیر، چند روزی را برای خود شهر کنار بگذارید.