استیون اسپیلبرگ بار دیگر به شیفتگیاش نسبت به مهمانان میانستارهای بازمیگردد؛ توطئهای دولتی در آستانه برملا شدن است. یادآوری: این نقد بدون افشای داستان است.
اسناد را منتشر کنید!
آگهی
آگهی
این ماجرا دیگر خیلی طول کشیده و وقتش رسیده قدرتمندان به خاطر دروغ هایشان پاسخگو شوند. توطئه باید برملا شود و حقیقت در اختیار مردم قرار بگیرد.
ممکن است دولت ترامپ سه هفته پیش بیش از ۱۶۰ پرونده از آرشیو نظامی مربوط به یوفوها (یا UAP، مخفف «پدیده ناشناس نامعمول») را از طبقه بندی خارج کرده باشد، اما انتشار چند ویدئوی تار دوربین های نظارتی به عنوان ابزاری برای منحرف کردن حواس افکار عمومی همان چیزی نیست که مردم می خواهند. هرچقدر هم تلاش کنید آن را زیر خاک کنید، حقیقت آن بیرون است و جست وجوی فاکس مالدر هنوز هم تا امروز پیشگویانه به نظر می رسد.
ببخشید، دقیقا کدام اسناد را در نظر داشتید؟
با وجود ناامیدکننده بودن انتشار اخیر اسناد آمریکا، این اتفاق به شکل مناسبی همزمان شد با موج تبلیغاتی پیرامون تازه ترین فیلم استیون اسپیلبرگ که در آن این فیلمساز ریشو دوباره به شیفتگی قدیمی اش نسبت به مهمانان میان ستاره ای بازمی گردد. هیجان ایجاد شده حول روز افشا حتی باعث شد بعضی طرفداران مشتاق حدس بزنند شاید این فیلم دنباله پنهانی برای کلاسیک سال ۱۹۷۷ او برخورد نزدیک از نوع سوم باشد.
هشدار لو رفتن داستان: نه این طور نیست، اما DNA مشترک کم ندارد.
با دنیل کلنر (جاش اوکانر) آشنا می شویم؛ متخصص امنیت سایبری یاغی در شرکت بسیار مشکوک واردکس. او مقداری مواد حساس در اختیار دارد: ۱۰۷ درایو که کل آرشیو تصاویر آمریکا از برخوردها با موجودات فرازمینی روی آنها ذخیره شده؛ از ماجرای روسول ۱۹۴۷ گرفته تا بعد از آن. او همچنین تکه ای از فناوری بیگانگان را دزدیده که رئیس شریرش، نوا اسکانلن (کولین فرث)، به هر قیمتی می خواهد آن را پس بگیرد.
اسکانلن دوست دختر این افشاگر بالقوه، جین (ایو هیوسن)، را گروگان گرفته و می خواهد بداند چه کسان دیگری در واردکس به او خیانت کرده اند. یکی از آنها همکار دنیل، هوگو ویکفیلد (کولمن دومینگو)، است که او هم معتقد است زمان آن رسیده جهان از حقیقت باخبر شود.
همزمان، مارگارت فیرچایلد (امیلی بلانت)، مجری سرحال بخش هواشناسی تلویزیون، دچار نوعی دگرگونی می شود. همه چیز از آنجا شروع می شود که یک کاردینال قرمز به آشپزخانه اش می پرد و ناگهان او قادر می شود با همه زبان ها ارتباط برقرار کند. حتی پای تله پاتی هم به میان می آید. وقتی روی آنتن زنده می رود، دچار تشنج می شود و به زبانی از یک سری صداهای کلیک مانند حرف می زند، انگار موجودی بیگانه در او حلول کرده باشد.
سرنوشت دنیل و مارگارت قرار است به هم گره بخورد؛ همه اینها در پس زمینه تهدید جنگی تمام عیار، چرا که آمریکا و روسیه در آستانه آن هستند که با حمله هسته ای یکدیگر را نابود کنند.
آیا مدرکی غیرقابل انکار از وجود حیات فرازمینی می تواند جهان را متحد کند و به انسانیت شفقتش را یادآوری کند؟ یا برعکس، وجود خدا را زیر سوال می برد و دولت ها را باز هم بی ثبات تر می کند؛ به این معنا که شاید وقت آن رسیده آهنگ «باز همدیگر را خواهیم دید» ورا لین را پخش کنیم؟
اینکه اسپیلبرگ در سال ۲۰۲۶ کاملا حال و هوای پرونده های ایکس به خود گرفته، خیلی چیزها برای تحسین دارد. توطئه ای حکومتی که قرار است توسط گروهی قانون شکن حقیقت جو از پرده بیرون بیفتد؛ آدم هایی که هنوز باور دارند همه یک گزارش خبری در شبکه تلویزیونی محلی را می پذیرند و آن را به حساب محتوای ساخته هوش مصنوعی یا خبر جعلی نمی گذارند؟ کاش چنین بود.
گرفتاری اینجاست که فیلمنامه دست و پاگیر دیوید کپ در این یکی واقعا کار را خراب می کند.
در فیلمنامه او البته لحظاتی پیدا می شود که هیجان انگیز وارد فضایی می شود که وامدار سریال «فرینج» است؛ خود آن هم وارث سریال کالت کریس کارتر است. اما بدون اینکه وارد جزییات لو دهنده شویم، باید گفت دیالوگ های دست و پاچلفتی، تعداد زیادی حفره روایی کاملا بی ارتباط با زمانه امروز که هر قدر هم یک قطعه عتیقه بیگانه را تکان بدهید کم نمی شود، و صحنه های بیش از حد رو دارید که هر بیننده هوشیاری را وادار می کند زیر لب فریاد بزند: «فهمیدیم دیگر، به خاطر دل شکاک دانا اسکالی، بروید سر اصل مطلب!».
درباره ظاهر ناامیدکننده و کلیشه ای بیگانگان (که هیچ انتظاری را به چالش نمی کشد)، و همین طور چند حیوان کاملا افتضاح ساخته شده با CGI، هر چه کمتر گفته شود بهتر است.
بازی های درخشان جاش اوکانر، کالین فرث (در نقش نسخه ای موی جوگندمی از «مرد سیگاری» در پرونده های ایکس) و امیلی بلانت که صحنه را از همه می دزدد، فیلم را روی آب نگه می دارد و صمیمیت کودکانه اسپیلبرگ هم موفق می شود خود را نشان دهد. کارگردان می خواهد این پرسش را مطرح کند که آیا بشریت ظرفیت پذیرش مکاشفه ای را دارد که از ایمان گرفته تا علم و خود معنای بودن انسان را به چالش می کشد یا نه، و در این مسیر، او ندایی پرقدرت و به موقع برای گفت وگو و همدلی سر می دهد؛ چیزی که از نگاه بیگانگان «برتری تکاملی» نژاد بشر به شمار می رود.
چند گفت وگوی جذاب درباره اخلاق پنهان کاری، یک راهبه لبخند بر لب (الیزابت مارول) و یک سکانس اکشن فوق العاده از تصادف قطار هم که اضافه کنید، با بلاک باستری روبه رو هستید که هم سرگرم کننده است و هم تا حد زیادی فکر برانگیز.
البته که نیت اسپیلبرگ، که احساساتش را بی پرده روی آستینش می گذارد، کاملا درست است، اما این کارگردان ۷۹ ساله با مقدار زیادی سانتی مانتالیسم از هیجان سواری اش کم می کند. با توجه به بعضی کارهای قبلی او این چندان غافلگیرکننده نیست، اما وقتی احساسات گرایی به ابتذال می زند، سرمایه عاطفی و صبر تماشاگر به خطر می افتد.
آنهایی که کاملا با روز افشا همراه می شوند، خوش بینی بی پرده فیلم را تحسین می کنند و آن را در این روزگار آشفته و بدبینانه غنیمتی تازه نفس می دانند.
اما برای دیگرانی که مرددترند و نمی توانند از بعضی لغزش های فیلمنامه بگذرند، افشاگری های فیلم حس شگفتی ایجاد نخواهد کرد؛ در عوض باعث خواهد شد تماشاگران قهقهه بزنند.
به ویژه پایان بندی کشدار فیلم، که باید ۱۵ دقیقه زودتر تمام می شد، به طرز کهکشانی لوس از آب در می آید. نه به این خاطر که فیلم بر محور وجود بیگانگان می چرخد، بلکه چون اسپیلبرگ و کپ ظاهرا از پایان بسیار مورد تمسخر ایندیانا جونز و قلمرو جمجمه بلوری هیچ درسی نگرفته اند و ترجیح داده اند این بار هم در بدترین شکل ممکن روی همان کارت دوباره شرط ببندند.
با همه ضعف هایش، روز افشا ریسک های بزرگی می کند. در نهایت موفق نمی شود همان حس شگفتی دهان بازکن برخی تجربه های قبلی اسپیلبرگ در علمی تخیلی را زنده کند، اما ریتم پرشتابش فیلم را تا خط پایان می برد. و در نهایت، حتی دو سوم قدرتمند از یک ماجراجویی اسپیلبرگی هم تضمین کننده یک سفر رضایت بخش به سالن سینماست. فقط ای کاش رازهای روز افشا فرجام جذاب تری پیدا می کردند و پیام امیدبخش فیلم هم وداعی این قدر ضد اوج نداشت.
حقیقت هنوز آن بیرون است. اسناد را منتشر کنید.
همه اسناد. تک تکشان.
روز افشا اکنون در سینماهای اروپا روی پرده است و از جمعه در سالن های آمریکا اکران می شود.