یک مطالعه جدید نشان داده است که رفت‌وآمد منظم به پارک از بدو تولد تا ۱۱سالگی با سلامت روانی بهتر و مهارت‌های اجتماعی قوی‌تر در کودکان مرتبط است.
به گفته یک مطالعه جدید، رفتن به پارک می‌تواند به سلامت روان و مهارت‌های اجتماعی کودکان در دوران رشد کمک کند.
آگهی
آگهی
پژوهشگران دریافتند کودکانی که از زمان تولد تا ۱۱ سالگی دست‌کم هفته‌ای یک بار به پارک برده شدند، به طور میانگین در ارزیابی‌های سلامت روان خود ۱۶.۵ درصد امتیاز بالاتری نسبت به کودکانی کسب کردند که در همان دوره کمتر از هفته‌ای یک بار به پارک می‌رفتند. این مزایا حتی پس از در نظر گرفتن وضعیت اجتماعی‌اقتصادی و مشکلات خانوادگی نیز پابرجا ماند.
مارک فرگوسن، سرپرست این پژوهش از دانشگاه اکستر در بریتانیا، گفت: «پارک‌ها به کودکان فضایی می‌دهند تا از نظر بدنی فعال باشند، امری که می‌دانیم از سلامت روان و جسم حمایت می‌کند و همچنین با کمک به بازی‌های ماجراجویانه و خلاقانه، باعث تقویت اعتماد به نفس و استقلال آن‌ها می‌شود.»
او افزود: «ما بر این باوریم که پارک‌ها می‌توانند چیزی فراتر از یک محل بازی باشند و به عنوان منبعی مهم برای رشد سالم کودکان عمل کنند.»
این مطالعه که در مجله «اپیدمیولوژی و سلامت جامعه» منتشر شد، شامل ۴۲۱۹ شرکت‌کننده بود و بر رشد اجتماعی-هیجانی تمرکز داشت؛ مهارت‌هایی که کودکان برای مدیریت احساسات، ایجاد روابط، رفتار مناسب و مقابله با چالش‌های روزمره به آن‌ها نیاز دارند.
نویسندگان یادآور شدند رشد قوی اجتماعی-هیجانی، پایه‌ای مهم برای سلامت روان خوب در دوران کودکی و سال‌های بعدی زندگی است.
در این مطالعه مشخص شد کودکانی که در دوره‌هایی بیشتر به پارک می‌رفتند، در آن مقاطع رشد اجتماعی-هیجانی بهتری از خود نشان می‌دادند. کودکانی که در مجموع بیشتر به پارک سر می‌زدند نیز نسبت به آن‌هایی که کمتر به پارک می‌رفتند، وضعیت مطلوب‌تری داشتند.
رفتن به پارک با بهبود هر دو گروه از رفتارها مرتبط بود؛ هم رفتارهای درونی‌سازی‌شده مانند علائم عاطفی و مشکلات با همسالان و هم رفتارهای بیرونی‌سازی‌شده مانند مشکلات رفتاری و بیش‌فعالی یا بی‌توجهی.
پژوهشگران همچنین بررسی کردند که آیا رفتن به پارک و رشد اجتماعی-هیجانی بسته به پیش‌زمینه خانوادگی متفاوت است یا نه. به نظر می‌رسد کودکانی که در مناطق برخوردارتر زندگی می‌کنند، در سنین پایین‌تر بیشتر به پارک می‌رفتند، در حالی که کودکان خانواده‌های کمتر برخوردار، هرچه بزرگ‌تر می‌شدند بیشتر به پارک سر می‌زدند.
این مطالعه نشان می‌دهد پارک‌ها و زمین‌های بازی می‌توانند به کاهش نابرابری‌ها در رشد کودکان کمک کنند، اما فقط در صورتی که استفاده از آن‌ها برای همه خانواده‌ها آسان باشد.
فرگوسن گفت برای آن‌که پارک‌ها مفید باشند، «جامعه‌ها به پارک‌هایی با کیفیت خوب نیاز دارند که امن، در دسترس و برای خانواده‌ها از هر پیش‌زمینه‌ای خوشایند باشند.»
به دلیل این که پارک‌ها رایگان و برای همه باز هستند، می‌توانند اثر «هم‌ترازکننده» داشته باشند. این اصطلاح به این معنا است که برخی محیط‌های فیزیکی یا اجتماعی، به‌ویژه فضاهای سبز، می‌توانند مانند نیرویی برابرکننده عمل کنند و شکاف‌های سلامت، روان‌شناختی یا آموزشی میان گروه‌های مختلف از نظر اجتماعی-اقتصادی را کاهش دهند.