یک مطالعه بزرگ جدید نشان می‌دهد از هر چهار نوجوان در جهان، یک نفر در هیچ‌یک از روزهای هفته فعال نیست و دختران از همه بیشتر عقب مانده‌اند.
بر اساس یک مطالعه جهانی جدید، در سال ۲۰۲۵ از هر چهار نوجوان در جهان، حدود یک نفر، یعنی نزدیک به ۲۴۰ میلیون نوجوان، گزارش کرده‌اند که در هیچ‌یک از روزهای هفته فعالیت بدنی نداشته‌اند.
آگهی
آگهی
میانگین جهانی تعداد روزهای فعال در هفته ۲.۷ روز بوده است و این رقم بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ تغییری نکرده است، در حالی که فقط ۱۴ درصد، یعنی از هر هفت نوجوان یک نفر، هر روز هفته فعال بوده است.
این مطالعه که در نشریه «لانست گلوبال هلث» (منبع به زبان انگلیسی) منتشر شده است، بر اساس داده‌های ۳۸۹ پیمایش از ۳.۲ میلیون نوجوان ۱۱ تا ۱۷ ساله در ۱۴۰ کشور انجام شده و ۵۹ درصد جمعیت نوجوانان جهان را پوشش می‌دهد.
پژوهشگران روز فعال را روزی تعریف کرده‌اند که در آن نوجوان دست‌کم ۶۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید داشته باشد، آن‌گونه که سازمان جهانی بهداشت (منبع به زبان انگلیسی) (WHO) توصیه می‌کند؛ چه این فعالیت در مدرسه انجام شود، چه هنگام رفت‌وآمد و چه در زمان فراغت.
سازمان جهانی بهداشت هدف‌گذاری کرده است که نسبت نوجوانانی را که در هر هفت روز هفته به ۶۰ دقیقه فعالیت بدنی نمی‌رسند، بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۳۰ میلادی ۱۵ درصد کاهش دهد. با این حال گزارش نشان می‌دهد هیچ کشور یا منطقه‌ای در مسیر دستیابی به این هدف قرار ندارد.
این گزارش همچنین تفاوت‌های قابل‌توجهی میان کشورها و میان دختران و پسران نشان می‌دهد.
در سطح جهانی، پسران در سال ۲۰۲۵ فعالیت بدنی به‌مراتب بیشتری نسبت به دختران گزارش کرده‌اند؛ میانگین آن‌ها سه روز فعال در هفته بوده، در حالی که این رقم برای دختران ۲.۴ روز بوده است. میزان فعالیت دختران با افزایش سن کاهش می‌یابد و همین امر شکاف میان آن‌ها و پسران را بیشتر می‌کند.
تفاوت‌های گسترده جغرافیایی
گزارش نشان می‌دهد که هرچند همه کشورها از هدف تعیین‌شده عقب هستند، برخی مناطق وضعیت بهتری نسبت به سایر مناطق دارند.
نوجوانان در مناطق ثروتمندتر، از جمله اروپای مرکزی و شرقی و آسیای مرکزی، شرق آسیا و اقیانوس آرام و کشورهای غربی با درآمد بالا، به طور میانگین چهار روز در هفته فعال بوده‌اند و تنها بین ۶.۹ تا ۷.۷ درصد آن‌ها گزارش کرده‌اند که هیچ فعالیتی نداشته‌اند.
در مقابل، در مناطق عمدتاً کم‌درآمد و با درآمد متوسط مانند آمریکای لاتین و کارائیب، خاورمیانه و شمال آفریقا، اقیانوسیه، جنوب و جنوب شرق آسیا و آفریقای جنوب صحرا، نوجوانان به طور میانگین حدود دو روز در هفته فعال بوده‌اند و بین ۲۲.۷ تا ۳۳.۱ درصد آن‌ها کاملاً بی‌تحرک بوده‌اند.
بیشترین میزان فعالیت بدنی در میان نوجوانان کشورهای فنلاند، کانادا و صربستان گزارش شده است؛ آن‌ها به طور میانگین بین ۴.۵ تا ۴.۸ روز در هفته فعال بوده‌اند، در حالی که کمترین میزان فعالیت مربوط به نوجوانان کامبوج، اردن و ماداگاسکار بوده که میانگین آن‌ها بین ۱.۷ تا ۱.۹ روز در هفته بوده است.
به گفته نویسندگان، این تفاوت‌های جغرافیایی و مبتنی بر سطح درآمد عمدتاً ناشی از عوامل ساختاری است؛ کشورهای ثروتمند معمولاً ظرفیت بیشتری برای تأمین مالی سیاست‌های مرتبط با فعالیت بدنی و ایجاد زیرساخت‌های حمایتی مانند فضاهای عمومی باز و شبکه‌های امن پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری دارند.
آن‌ها خاطرنشان کرده‌اند که شیوع بالای بی‌تحرکی در میان نوجوانان نشان می‌دهد مداخله‌های موجود نتوانسته‌اند بخش قابل‌توجهی از جمعیت را پوشش دهند.
نوجوانی دوره‌ای بسیار مهم برای شکل‌گیری سلامت در تمام طول زندگی است. فعالیت منظم در این سال‌ها به سلامت جسم و روان کمک می‌کند و آثار مثبت آن تا بزرگسالی ادامه می‌یابد.
نویسندگان پیشنهاد می‌کنند دولت‌ها باید سریع‌تر اقدام کنند و با تدوین سیاست‌هایی متناسب با شرایط محلی که همه جمعیت را در بر گیرد، نوجوانانی را که کمترین میزان فعالیت را دارند در اولویت قرار دهند؛ برای نمونه با تبدیل مدارس و محله‌ها به مکان‌هایی مناسب‌تر برای فعالیت بدنی.
آن‌ها افزوده‌اند برنامه‌ها باید موانعی را که پشتِ سطح پایین‌تر فعالیت بدنی دختران قرار دارد نیز هدف بگیرد، از جمله هنجارهای محدودکننده جنسیتی، نگرانی‌های مربوط به امنیت و کمبود فعالیت‌های مناسب.