سقوط‌ها برای سالمندان یک خطر جدی برای سلامت است و با افزایش سن، احتمال و شدت آسیب‌های ناشی از سقوط بیشتر می‌شود. با این حال، بسیاری از مردم از عوامل مؤثر مانند اضطراب، کم‌شنوایی و مشکلات حرکتی آگاه نیستند.
پس از آن‌که بیش از دوازده بار از روی پله‌ها زمین خورد، بن ملانسون، ورزشکار سابقی که اکنون در دهه هفتم زندگی‌اش است، از استفاده از آن‌ها می‌ترسید.
آگهی
آگهی
ملانسون در یک بیانیه خبری (منبع به زبان انگلیسی) از مرکز پزشکی وکسنر دانشگاه ایالتی اوهایو (The Ohio State University Wexner Medical Center) گفت: «از آن پله‌ها مرگ می‌ترسیدم.» آخرین سقوط او باعث آسیبی شد که به ۹ بخیه در نزدیکی چشم چپش نیاز داشت.
او گفت: «این دیگر تیر خلاص بود.»
ملانسون یکی از بسیاری از سالمندانی است که تجربه سقوط، در آن‌ها به ترسی پایدار از به‌هم خوردن تعادل منجر می‌شود. این ترس هرچند ممکن است باعث شود از فعالیت‌های بالقوه خطرناک دوری کنند، اما با کم‌تحرک کردن فرد و کاهش قدرت و تحرکش، خود می‌تواند خطر سقوط را افزایش دهد.
میشل ایزلی، پرستار متخصص دارای بورد در کلینیک پیشگیری از سقوط مرکز پزشکی وکسنر دانشگاه ایالتی اوهایو، گفت: «وقتی اعتمادبه‌نفس ندارید، ممکن است به خاطر ترس از سقوط، از بعضی فعالیت‌ها خودداری کنید.» او افزود: «این ترس از سقوط، در واقع یکی از بزرگ‌ترین عوامل خطر سقوط است.»
یک نظرسنجی ملی جدید در میان ۱۰۰۷ بزرگسال در ایالات متحده که توسط مرکز پزشکی وکسنر دانشگاه ایالتی اوهایو انجام شد نشان داد که ۶۳ درصد از مردم، اضطراب از سقوط را یک عامل خطر نمی‌شناسند. این نظرسنجی همچنین نشان داد که ۶۰ درصد کاهش شنوایی را عامل خطر سقوط نمی‌دانند و ۷۴ درصد نیز آگاه نیستند که نیاز فوری به استفاده از سرویس بهداشتی می‌تواند احتمال سقوط را افزایش دهد.
ایزلی گفت: «عامل خطر شماره یک برای سقوط، سابقه یک سقوط قبلی است. اگر افراد بیشتری این را می‌دانستند، می‌توانستیم زودتر مداخله کنیم، به مردم کمک کنیم و از سقوط‌های جدی‌تر جلوگیری کنیم.»
سقوط در سراسر اروپا
این مشکل فقط به ایالات متحده محدود نمی‌شود. سقوط، یک نگرانی بزرگ در حوزه بهداشت عمومی در سراسر اروپا است و به بستری شدن در بیمارستان، ناتوانی، از دست رفتن استقلال و مرگ زودرس در میان سالمندان منجر می‌شود.
بر اساس یک برگه اطلاعاتی اروپایی که از سوی انجمن اروپایی پیشگیری از صدمات و ترویج ایمنی یوروسِیف (EuroSafe) منتشر شده، هر سال در اتحادیه اروپا به طور متوسط حدود ۳۵۸۴۸ نفر از افراد ۶۵ ساله و بالاتر بر اثر سقوط جان خود را از دست می‌دهند؛ رقمی که بر پایه داده‌های سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ میلادی گزارش شده است. همچنین مشخص شده که سقوط، علت اصلی مراجعه سالمندان به اورژانس به دلیل جراحت است و ۵۸ درصد این مراجعات را شامل می‌شود.
تقریباً نیمی از مراجعات به اورژانس در اروپا که به سقوط مربوط است، به شکستگی می‌انجامد و حدود یک مورد از هر پنج مورد هم شامل آسیب‌های سر می‌شود. افزون بر آسیب‌های جسمی، سقوط می‌تواند به اضطراب، ترس و وابستگی بیشتر به اعضای خانواده یا لزوم اسکان در مراکز نگهداری منجر شود.
شدت آسیب‌ها با افزایش سن بیشتر می‌شود. در این برگه اطلاعاتی برآورد شده که ۳۲ درصد از آسیب‌های ناشی از سقوط در میان افراد ۶۵ تا ۷۴ ساله به بستری شدن در بیمارستان نیاز دارد. این سهم در میان افراد ۷۵ تا ۸۴ ساله به ۳۹ درصد و در افراد ۸۵ ساله و بالاتر به ۴۵ درصد می‌رسد.
پرداختن به عوامل خطر
سقوط به ندرت فقط یک علت دارد. این رویداد معمولاً نتیجه ترکیبی از عوامل خطر جسمی، رفتاری و محیطی است.
از جمله این عوامل می‌توان به کاهش قدرت عضلانی، تعادل ضعیف، اختلال در بینایی یا شنوایی، بیماری‌های مزمن و استفاده هم‌زمان از چند دارو اشاره کرد. عوامل رفتاری مانند کفش نامناسب و تغییر در سطح تحرک به دلیل ترس از سقوط نیز می‌تواند در این زمینه نقش داشته باشد.
خانه محیطی به‌ویژه مهم برای پیشگیری است. به گفته برگه اطلاعاتی یوروسِیف، ۶۴ درصد از آسیب‌های مرتبط با سقوط در خانه رخ می‌دهد. بیش از نیمی از آسیب‌هایی که در داخل خانه روی می‌دهد، در اتاق نشیمن یا خواب اتفاق می‌افتد و پس از آن، حمام و پله‌ها قرار دارند.
در بیرون از خانه هم سطوح ناهموار، سطح‌های لغزنده و فضاهای عمومی که به‌خوبی نگهداری نشده‌اند، می‌توانند خطر سقوط را افزایش دهند.
تقویت قدرت و تعادل از طریق فعالیت بدنی، به‌ویژه در قالب برنامه‌هایی که زیر نظر فیزیوتراپیست انجام می‌شود، بخش مهمی از فرایند پیشگیری است.
ملانسون چند بار در هفته و به مدت چهار ماه در کلینیک پیشگیری از سقوط دانشگاه اوهایو شرکت کرد و همراه با یک فیزیوتراپیست روی افزایش قدرت و تعادل خود کار کرد. او همچنین هر صبح در خانه ورزش را آغاز کرد و از کفش‌های ورزشی با حمایت بهتر استفاده کرد.
او از زمان پایان این برنامه دیگر زمین نخورده است.
ملانسون گفت: «دیگر از پله‌ها نمی‌ترسم. می‌توانم از هر پله‌ای که بخواهید بالا و پایین بروم.»
شواهد اروپایی از یک رویکرد چندوجهی حمایت می‌کند که در آن ارزیابی فردی عوامل خطر، بازبینی داروها، برنامه‌های ورزشی متناسب با هر فرد و بهبود شرایط ایمنی در خانه و محیط عمومی با هم ترکیب می‌شود. مطالعاتی که در برگه اطلاعاتی یوروسِیف به آن‌ها استناد شده، نشان می‌دهد که برنامه‌های هدفمند پیشگیری از سقوط می‌تواند میزان آسیب‌ها را در میان گروه‌های پرخطر حدود ۲۰ تا ۴۰ درصد کاهش دهد.
ایزلی توصیه می‌کند خانه‌ها از نظر روشنایی ضعیف، فرش‌ها و پله‌هایی که استفاده از آن‌ها دشوار است، بررسی شوند. او می‌گوید حمام‌ها نیز باید طوری طراحی و مرتب شوند که ورود و خروج به آن‌ها امن و بدون خطر افتادن باشد.
ایزلی گفت: «فرش‌ها یک مشکل بزرگ هستند و باید برداشته یا محکم شوند. همه چیز به ایمنی مربوط است، نه گرفتن استقلال.»
همچنین توصیه می‌شود افراد داروهای خود را با پزشک یا داروساز مرور کنند، زیرا برخی داروها می‌توانند باعث سرگیجه یا مشکل در تعادل شوند.
ملانسون دیگرانی را که از سقوط می‌ترسند تشویق می‌کند که کمک بگیرند و بر روند بهبودی خود متعهد بمانند.
او گفت: «می‌توانید از پس این کار بربیایید. اگر متعهد شوید و پشتکار داشته باشید، موفق می‌شوید.»