اقتباس نمایشی از فیلمی که چند نسل را شیفته خود کرده، تا پایان سال در تئاتر ترینیداد کاملا پر است و سپس در سراسر کشور روی صحنه می‌رود.
همه کسانی که باشگاه شاعران مرده را دیده‌اند، اندکی از آن را درون خود نگه داشته‌اند. این فیلم که در سال ۱۹۸۹ اکران شد، از آن دست آثار نادری است که میتواند بیش از بسیاری دیگر از مرز نسل‌ها عبور کند و بی‌تردید یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های تاریخ است.
آگهی
آگهی
شخصیت استاد جان کیتینگ که رابین ویلیامز آن را بر پرده سینما جاودانه کرد، اکنون با اجرای دیوگو اینفانته به صحنه آمده است؛ اجرایی که هزاران هوادار را به تئاتر ترینیداده در لیسبون میکشاند و سانس‌های پیاپی با ظرفیت کامل فروخته میشود.
این نمایش که در ماه آوریل روی صحنه رفت، در ابتدا قرار بود در ماه اوت از روی صحنه برداشته شود اما موفقیت آن را ناچار به دو بار تمدید کرد. حالا تا پایان سال برنامه‌ریزی شده است، اما گرفتن بلیت تقریباً غیرممکن است؛ همه اجراها از هم‌اکنون فروخته شده‌اند.
اوایل ۲۰۲۷، نمایش راهی تور در سراسر کشور میشود و ممکن است بعدتر دوباره به لیسبون بازگردد.
راز این موفقیت چیست؟ فیلم برای بسیاری از کسانی که آن را دیده‌اند، حسی نوستالژیک برجا گذاشته است. هلدر گامبوا، کارگردان تئاتر در شرکت تندا پرودوسویش که این نمایش را با همکاری تئاتر ترینیداده روی صحنه برده، میگوید: «ما میبینیم که پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها نوه‌هایی را میآورند که هرگز فیلم را ندیده‌اند؛ والدینی که زمانی فیلم را با فرزندانی دیده‌اند که خودشان هرگز آن را ندیده‌اند، و حالا آنها را میآورند تا این اثر را به آنها نشان دهند.»
گامبوا میافزاید که متن و گروه بازیگران، با دو چهره باسابقه دیوگو اینفانته و ویرجیلیو کاستلو در صدر، برای جذب تماشاگران نیز نقشی اساسی دارند. او میگوید: «این متنی است که درست همین حالا به آن نیاز داشتیم؛ متنی که به ما امید میدهد، ما را به این سوق میدهد که بخواهیم فراتر از عضوی از یک گله باشیم، ما را به این وا میدارد که بخواهیم بال داشته باشیم، بخواهیم پرواز کنیم و بخواهیم خودِ خودمان باشیم.»
این نمایش اقتباسی تئاتری از فیلمنامه فیلم است که خودِ فیلمنامه‌نویس، تام شولمن، آن را برای صحنه آماده کرده؛ فیلمنامه‌ای که در آن زمان برنده جوایزی شد.
دیوگو اینفانته و «میراث» رابین ویلیامز
دیوگو اینفانته از سرشناس‌ترین بازیگران پرتغال و همچنین مدیر هنری تئاتر ترینیداده است و نقشی تعیین‌کننده در آوردن این نمایش به این سالن داشته است.
در مورد مسئولیت ایفای نقش کیتینگ، او میداند که این کار یعنی دست بردن به خاطره رابین ویلیامز، یکی از محبوب‌ترین بازیگران آمریکایی نزد تماشاگران، که در سال ۲۰۱۴ در ۶۳ سالگی به زندگی خود پایان داد.
اینفانته در گفت‌وگو با یورونیوز میگوید: «از یک سو چالش بزرگی است، چون باید به نحوی با خاطره آن اجرای به‌یادماندنی رابین ویلیامز کنار بیایم، اما از سوی دیگر لذتی عمیق است، زیرا با متنی روبه‌رو هستیم که بسیار خوب نوشته شده و به شکلی عمیق امروزی است و به من اجازه میدهد هفته‌ای پنج شب متنی را بگویم که الهام‌بخش و انگیزه‌آفرین است. کار کردن با این گروه از بازیگران جوان حقیقتاً تازه‌کننده است، بنابراین تا امروز برایم لذت‌بخش بوده است.»
پس از هشت ماه کامل اجرا در لیسبون، پنج روز در هفته، این نمایش از ژانویه ۲۰۲۷ راهی تور در سراسر کشور میشود (منبع به زبان پرتغالی)؛ این تور شامل ۱۶ اجرا در تئاتر سا دا بندیره در پورتو است که همگی از پیش کاملاً به فروش رسیده‌اند و ممکن است نمایش بعدتر دوباره به لیسبون بازگردد.
این همه اجرای یک متن واحد؛ آیا این برای یک بازیگر خسته‌کننده نیست؟ اینفانته پاسخ روشنی میدهد و میگوید: «کار کردن در یک اداره مالیات به مدت ۲۵ سال، از نه صبح تا پنج عصر، واقعاً خسته‌کننده است. من این امتیاز را دارم که در حوزه هنر کار کنم؛ در تئاتر کار میکنم، با احساسات و شور، با سالن‌های پر. این امتیازی است که هر روز آن را در آغوش میگیرم. اگر روزهایی بیشتر خسته‌کننده یا کمتر الهام‌بخش باشد، نفس عمیق میکشم و به راه خود ادامه میدهم، چون این وظیفه من است.»
دیوگو اینفانته در نقش جان کیتینگ و ویرجیلیو کاستلو در نقش مدیر مدرسه، گیل نولن سختگیر و هراس‌آور در صدر گروه بازیگران قرار دارند؛ این گروه همچنین دیوگو مسکیتا در نقش آقای پری و جمعی از هشت جوان را دربر میگیرد که تهیه‌کنندگان آنها را از چندین مدرسه تئاتر انتخاب کرده‌اند.
این فیلم مسیر حرفه‌ای بازیگرانی چون اتان هوک و رابرت شان لئونارد را در نقش شاگردان پروفسور کیتینگ آغاز کرد. این نسخه پرتغالی برای صحنه نیز نوید میدهد که سکوی پرتابی برای این استعدادهای جوان باشد.
در ۲۳ سالگی، روی پدرو سیلوا نقش نیل پری را بازی میکند؛ دانش‌آموزی شیفته تئاتر که سرنوشتش در داستان زندگی استاد و همکلاسی‌هایش را برای همیشه تغییر میدهد.
روی پدرو پیشتر فیلم را میشناخت، اما نخواست دوباره آن را ببیند تا برداشتش از شخصیت تحت تأثیر قرار نگیرد. او در گفت‌وگو با یورونیوز میگوید: «میخواستم خودم را از شیوه‌ای که آن زمان داستان روایت شده بود جدا کنم، اما این فیلم به‌شدت در ذهنم مانده و برای رشد من به عنوان بازیگر، به عنوان انسان و به عنوان نوجوان بسیار مهم بوده است.»
این بازیگر جوان خود را در این شخصیت بازمییابد و تأکید میکند تنها کسی در گروه نیست که چنین حسی دارد. او اعتراف میکند: «هر یک از ما، علاوه بر دیگر معیارها، به خاطر ویژگی‌هایی انتخاب شدیم که با شخصیت‌های‌مان مشترک داریم. من بسیار رؤیاپرداز و بسیار حساس هستم و فکر میکنم کمی شبیه نیل هستم.»
باشگاه شاعران مرده تا ۲۰ دسامبر در تئاتر ترینیداده روی صحنه خواهد بود.