نسخهی نمایشی فیلمی که نسلهای زیادی را شیفته کرده، تا پایان سال تمام ظرفیتش در تئاتر ترینیداده پر است و بعد در سراسر کشور اجرا میشود.
همه کسانی که فیلم انجمن شاعران مرده را دیدهاند، بخشی از آن را در وجود خود نگه داشتهاند. این فیلم که در سال ۱۹۸۹ اکران شد، از آن آثار کمیاب است که میتواند از نسلها عبور کند و بدون تردید یکی از محبوبترین فیلمهای تاریخ سینما به شمار میرود.
شخصیت استاد جان کیتینگ که رابین ویلیامز آن را روی پرده بزرگ جاودانه کرد حالا به صحنه تئاتر آمده است؛ با اجرای دیوگو اینفانته که هزاران هوادار را به سالن تئاتر ترینیداده در لیسبون میکشاند؛ سالنی که اجراهایش یکی پس از دیگری با ظرفیت تکمیل برگزار میشود.
این نمایش که آوریل روی صحنه رفت، در ابتدا قرار بود اوت از اجرا برداشته شود، اما موفقیت آن باعث شد دوبار تمدید شود. اکنون برنامهریزی شده تا پایان سال روی صحنه بماند، اما تهیه بلیت عملا ناممکن است؛ همه سانسها از هماکنون فروخته شدهاند.
در آغاز سال ۲۰۲۷ این نمایش راهی تور سراسری در پرتغال میشود و ممکن است بعدتر دوباره به لیسبون برگردد.
دلیل این موفقیت چیست؟ این فیلم در بسیاری از تماشاگران حسی نوستالژیک برجا گذاشته است. هدر گامبوا، کارگردان «تندا پرودوسویش» که این نمایش را با همکاری تئاتر ترینیداده روی صحنه برده، میگوید: «میبینیم پدربزرگها و مادربزرگها نوههایی را که هرگز فیلم را ندیدهاند به سالن میآورند؛ والدین فیلم را دیدهاند و حالا فرزندانی را که خودشان آن را ندیدهاند میآورند تا این نمایش را به آنها نشان دهند.»
گامبوا اضافه میکند که خود متن و ترکیب بازیگران، با حضور دو چهره باسابقه دیوگو اینفانته و ویرژیلیو کاستلو در راس، نقش مهمی در جذب مخاطب دارند. او میگوید: «این متنی است که در این لحظه به آن نیاز داشتیم؛ متنی که به ما امید میدهد، ما را ترغیب میکند به چیزی فراتر از عضویت در یک گله تبدیل شویم، ما را به داشتن بال، به پرواز کردن و به این که خودِ واقعیمان باشیم تشویق میکند.»
این نمایش اقتباسی برای صحنه از فیلمنامه فیلم است؛ اقتباسی که خودِ نویسنده فیلمنامه، تام شولمن، انجام داده؛ همان نویسندهای که آن زمان برنده جایزه اسکار شد.
دیوگو اینفانته و «میراث» رابین ویلیامز
دیوگو اینفانته یکی از شناختهشدهترین بازیگران پرتغال و همچنین مدیر هنری تئاتر ترینیداده است و نقشی تعیینکننده در آوردن این نمایش به این صحنه داشته است.
در مورد مسئولیت ایفای نقش کیتینگ، او میداند که این کار یعنی دست زدن به خاطره رابین ویلیامز، یکی از محبوبترین بازیگران آمریکایی نزد تماشاگران، که در سال ۲۰۱۴ در ۶۳ سالگی خودکشی کرد.
اینفانته در گفتوگو با یورونیوز میگوید: «از یک سو این کار چالشی است، چون به نوعی باید با خاطره آن اجرای بهیادماندنی رابین ویلیامز کنار بیایم، اما از سوی دیگر لذت عمیقی است، زیرا متنی بسیار خوب و بهشدت بهروز است که به من اجازه میدهد پنج شب در هفته متنی الهامبخش و انگیزهزا را روی صحنه بگویم. کار کردن با این گروه جوان برایم واقعا تازهکننده است، بنابراین تا امروز برای من یک لذت بوده است.»
پس از هشت ماه اجرای مداوم در لیسبون، آن هم پنج روز در هفته، این نمایش از ژانویه ۲۰۲۷ راهی تور اجرا در سراسر کشور میشود (منبع به زبان پرتغالی) (از جمله ۱۶ اجرا در تئاتر سا دا بندیرا در پورتو که همگی از هماکنون بهطور کامل فروخته شدهاند) و ممکن است بعدتر دوباره به لیسبون برگردد.
اجرای یک متن واحد، آن هم بارها و بارها؛ آیا این برای یک بازیگر خستهکننده نیست؟ اینفانته با قاطعیت پاسخ میدهد: «کار کردن در یک اداره مالیات به مدت ۲۵ سال، از ساعت ۹ تا ۵، آن است که واقعا خستهکننده است. من این امتیاز را دارم که در عرصه هنر کار میکنم؛ در تئاتر کار میکنم، با احساس و شور و سالنهای پر از تماشاگر. این امتیازی است که هر روز آن را در آغوش میگیرم. اگر روزهایی باشد که خستهکنندهتر یا کمالهامتر است، نفس عمیق میکشم و پیش میروم، چون این وظیفه من است.»
دیوگو اینفانته در نقش جان کیتینگ و ویرژیلیو کاستلو در نقش مدیر مدرسه، گیل نولان که شخصیتی سختگیر و ترسناک است، در راس گروه بازیگران قرار دارند؛ گروهی که شامل دیوگو مسکیتا در نقش آقای پری و هشت جوانی است که تهیهکنندگان از چندین مدرسه تئاتر انتخاب کردهاند.
فیلم «انجمن شاعران مرده» سکوی پرتابی برای بازیگرانی چون اتان هاوک و رابرت شون لئونارد بود که در نقش شاگردان استاد کیتینگ ظاهر شدند. این نسخه پرتغالی برای صحنه نیز نوید میدهد که نام این استعدادهای جوان را مطرح کند.
در ۲۳ سالگی، روی پدرو سیلوا نقش نیل پری را بازی میکند؛ دانشآموز عاشق تئاتر که سرنوشتش در داستان، زندگی استاد و همکلاسیهایش را برای همیشه تغییر میدهد.
روی پدرو پیشتر این فیلم را دیده بود، اما نخواست دوباره آن را تماشا کند تا اجرای خود را تحت تاثیر نسخه سینمایی قرار ندهد. او به یورونیوز میگوید: «میخواستم خودم را از شیوهای که آن زمان داستان روایت شده بود جدا کنم، اما این فیلم بهشدت در ذهنم مانده و برای رشد من به عنوان بازیگر، به عنوان انسان و به عنوان نوجوان بسیار مهم بوده است.»
این بازیگر جوان خود را در این شخصیت میبیند و میگوید تنها کسی در گروه نیست که چنین حسی دارد: «هر کدام از ما تا حدی به خاطر ویژگیهایی که با شخصیتهایمان مشترک داریم انتخاب شدهایم. من بسیار خیالپرداز و بسیار حساس هستم و فکر میکنم کمی شبیه نیل هستم.»
انجمن شاعران مرده تا ۲۰ دسامبر در تئاتر ترینیداده روی صحنه است.