سازمان نجات کودکان می‌گوید اختلال در خواب، فشارهای روانی و آزار آنلاین از خطرهایی است که بازیکنان جوان ورزشهای الکترونیکی را تهدید می‌کند، زیرا نبود استانداردهای مشترک، حفاظت از آنها را پراکنده و ناهماهنگ کرده است.
به گفته گزارش تازه‌ای با عنوان «حفاظت از حقوق کودک در ورزشهای الکترونیکی» (منبع به زبان انگلیسی) که روز سه‌شنبه از سوی سازمان نجات کودکان منتشر شد، سلامت و رفاه کودکان در گیمینگ رقابتی به شکل کافی محافظت نمی‌شود.
آگهی
آگهی
این گزارش از صنعت به‌سرعت در حال رشد ورزشهای الکترونیکی می‌خواهد حقوق کودکان را که در کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل ثبت شده، بر جاه‌طلبیهای رقابتی مقدم بدارد.
کودکان بازیکن در ورزشهای الکترونیکی ـ تا ۳۰۰ میلیون کودک در سراسر جهان ـ ممکن است با اختلال خواب، مشکلات اسکلتی‌عضلانی، تبعیض جنسیتی، اضطراب، آزارهای آنلاین و افسردگی روبه‌رو شوند، در حالی که تمرینهای فشرده زمان کمتری برای تحصیل، خانواده و دوستان باقی می‌گذارد.
تئو تورسن، روانشناس در سازمان نجات کودکان و کارشناس بازیهای رایانه‌ای، در اطلاعیه‌ای خبری گفت: «ورزشهای الکترونیکی فرصتهای هیجان‌انگیزی برای کودکان فراهم می‌کند، اما مشارکت در آن هرگز نباید به قیمت نادیده گرفتن حقوق، رفاه یا رشد آنها تمام شود.»
او افزود: «با ادامه رشد این صنعت، کودکان باید پیش از هر چیز به عنوان کودک و در درجه دوم به عنوان رقیب دیده شوند» و خواستار مشارکت کودکان در روند تصمیم‌گیری و تضمین آینده‌ای شد که در آن «هر کودک بتواند با ایمنی کامل مشارکت کند، تواناییهای خود را پرورش دهد و از مزایای بازی بدون قرار گرفتن در معرض آسیب بهره‌مند شود».
نگرانی اصلی این است که کودکانی که وارد محیطهای رقابتی سازمان‌یافته می‌شوند، ممکن است با انتظاراتی مشابه ورزش حرفه‌ای روبه‌رو شوند، بدون آنکه تدابیر حفاظتی متناسب با سن و مرحله رشدشان برای آنها طراحی شده باشد.
استانداردهای مشترک برای رقابت سالم وجود ندارد
دوره‌های طولانی نشستن، استراحت ناکافی و برنامه‌های تمرینی که به خواب، فعالیت بدنی یا تکالیف مدرسه لطمه می‌زند، از جمله نگرانیهایی است که بازیکنان جوان با آن روبه‌رو هستند.
نشستنهای طولانی و وضعیت نامناسب بدن همچنین می‌تواند به درد گردن، شانه و مچ دست منجر شود و نیاز به راهنماییهای ارگونومیک و برنامه‌ریزی بهتر تمرینها را برجسته می‌کند.
خواب دغدغه دیگر این گزارش است. برنامه‌های بازی در ساعات پایانی شب و فشار مسابقات می‌تواند خواب را بر هم بزند و بر کارکرد شناختی، تنظیم خلق‌وخو و رفاه کلی اثر منفی بگذارد.
نماینده یکی از فدراسیونهای ملی ورزشهای الکترونیکی که نامش در گزارش فاش نشده، گفته است که دستورالعمل مشخصی درباره ساعات بازی یا شیوه‌های تمرین وجود ندارد.
این نماینده گفت: «ما درباره فاصله گرفتن از صفحه‌نمایش، رژیم غذایی سالم، خواب و آبرسانی صحبت می‌کنیم، اما اینها مجموعه‌ای از بهترین روشهایی است که از پژوهشگران مختلف گرفته و خودمان کنار هم گذاشته‌ایم. هنوز نهاد مرکزی‌ای وجود ندارد که بخواهد همه این موارد را یکجا تنظیم کند.»
نبود استانداردهای مشترک این پرسش را مطرح می‌کند که چه کسی مسئول تضمین این است که بازی رقابتی با رشد جسمی و روانی کودکان سازگار بماند.
با این حال تصویر به طور کامل منفی نیست. در این گزارش اشاره شده که بسیاری از بازیکنان حرفه‌ای ورزشهای الکترونیکی از سطح رضایت‌بخشی از فعالیت بدنی خبر می‌دهند و بازیکنان رده‌بالا اغلب اهمیت بیشتری برای آمادگی جسمانی قائل می‌شوند. آنها ممکن است عادتهای سالمی در تغذیه و دیگر جنبه‌های سبک زندگی خود نیز در پیش بگیرند.
سلامت روان زیر فشار
فشارهای روانی ناشی از رقابت از دیگر نگرانیهای مطرح در این گزارش است.
در این گزارش آمده است: «ماهیت سخت و پرتنش ورزشهای الکترونیکی، همراه با فضای مسموم آنلاین، می‌تواند برای ورزشکاران نوجوان در این رشته چالشهای جدی در حوزه سلامت روان ایجاد کند».
استرس، اضطراب و افسردگی ممکن است با رقابت شدید و دسترسی محدود به حمایت مناسب تشدید شود. این وضعیت با عواملی مانند تبعیض جنسیتی و آزار و اذیت آنلاین بدتر می‌شود، چرا که بسیاری از بازیکنان از طریق چتهای داخل بازی، جوامع دیسکورد، پلتفرمهای پخش زنده مانند توییچ و یوتیوب و نیز شبکه‌های اجتماعی با مخاطبان در تعامل هستند.
این کانالها می‌توانند به بازیکنان نوجوان کمک کنند برای خود جامعه‌ای شکل دهند و چهره عمومی بسازند، اما در عین حال آنها را در معرض قلدری سایبری و نقض حریم خصوصی قرار می‌دهند. این گزارش به تحلیلی از اتاقهای گفت‌وگو در جریان ۳۰۲ بخش از گیم‌پلی ۲۰ استریمر برتر توییچ، یکی از محبوبترین پلتفرمها برای ورزشهای الکترونیکی و پخش مرتبط با بازی، استناد می‌کند که نشان داد ۶۲ درصد استریمها شامل زبان جنسیت‌زده، ۳۷ درصد دارای زبان نژادپرستانه، ۸۴ درصد حاوی تعابیر تبعیض امیز نسبت به افراد دارای معلولیت و ۹۷ درصد شامل زبان خشونت‌آمیز بوده است.
به گفته این گزارش، برخی فدراسیونها و تیمهای ورزشهای الکترونیکی از کارکنان خود می‌خواهند دوره‌های کمکهای اولیه در حوزه سلامت روان را بگذرانند، اما چنین رویه‌هایی در سراسر این صنعت رایج نیست.
گزارش هشدار می‌دهد که بازیکنان جوان ممکن است پیش از آنکه تجربه یا پشتوانه لازم برای مواجهه با رصد دائمی آنلاین، مصاحبه‌ها و پخشهای زنده را داشته باشند، ناگهان در معرض دید عمومی قرار گیرند.
این گزارش همچنین به چالشهایی مانند تضمین مشارکت برابر، با وجود شکافهای بزرگ مداوم بر اساس میزان دسترسی، جنسیت، نژاد، هویتهای ال‌جی‌بی‌تی‌کیو‌آی‌ا+ و معلولیت؛ مشارکت کودکان در تصمیم‌گیری؛ بهره‌کشی اقتصادی، زیرا تیمها، مدیران برنامه و حتی والدین گاهی از بازیکنان نوجوان سوءاستفاده می‌کنند و با قراردادهای غیرشفاف و روابط نابرابر قدرت از آنها بهره‌کشی می‌کنند؛ و خطرهای رویدادهای حضوری بدون نظارت کافی اشاره می‌کند.