وارث در پایان سخنرانی سیاسی خود درباره بی‌تفاوتی امروز، جمله پل والری در فیلم استودیو گیبلی «باد برمی‌خیزد، باید کوشید زیست» را نقل کرد؛ مضمونی تکراری در سخنان چند برنده.
«And they saw nothing / No future at all / Yet I was free». یعنی «آنها هیچ چیز ندیدند، هیچ آینده‌ای اما من آزاد بودم».
آگهی
آگهی
در تمرینی از شعر انقلابی گفتاری که با آن مسیر هنری‌اش را آغاز کرد، شاعر پتی اسمیت هنگام اجرای قطعه «Wing» جوهره پیام‌های چهل و ششمین دوره جوایز پرنسس آستوریاس را به‌خوبی به تصویر کشید. در این ترانه، که در آن اسپانیایی دیده می‌شود که روز جمعه در تالار تئاتر کامپائومور در اوبیِدو به او جایزه داد، با نگاهی طنزآمیز به برداشت غلطی پرداخته می‌شود که انسان‌ها می‌توانند بدون یکدیگر دوام بیاورند و در عین حال بر آزادی فردی تاکید می‌شود.
او تنها برنده‌ای نبود هرچند محبوب‌ترین چهره نزد تماشاگران بود؛ محبتی که این روزها در خیابان‌های اوبیِدو بازتاب یافته است. دیگر برگزیدگان نیز در کنار دفاع از فردیت بر اهمیت جمع و همبستگی تاکید کردند، در مواجهه با دومین ربع نامطمئن این قرن که بشر به عنوان گونه وارد آن می‌شود.
رئیس بنیاد پرنسس آستوریاس با نقل قولی از مریل استریپ، یکی از به‌یادماندنی‌ترین برگزیدگان سال‌های اخیر، تصمیم گرفت مراسم اعطای جوایز را آغاز کند؛ برنده‌ای که شور و شوق آشکارش در زمانی که خود را در میان نی‌نوازان آستوری دید در حافظه‌ها مانده است. او این مراسم را «انعکاس صدای بسیاری از قهرمانانمان در قرن بیستم و این قرن جوانمان» خواند.
کریستینا کوک توانست کلیشه‌های رایج درباره مهندسان را درهم بشکند و سخنرانی‌ای محکم و سنجیده ایراد کند که برای ارتباط فوری با سالن طراحی شده بود. او گفت: «اولین بار که به اسپانیا آمدم، در وسط خیابان آشکارا گریه کردم.» انتخاب این فضانورد به عنوان برنده جایزه همبستگی یادآور این بود که باید همبستگی را در «گونه‌ای که قادر است به طور متقابل با هم یکی شود» جست‌وجو کرد، گونه‌ای که با «جست‌وجوی محبت» به هم پیوند می‌خورد.
تیموتی گارتون اش، تاریخ‌نگار بریتانیایی که در خانواده‌ای پرورش یافته است که سرسختانه از برگزیت حمایت می‌کرد، با اشاره به بریتانیا، نه یک بار بلکه دوبار، به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از قاره کهن، یکی از معدود تشویق‌های خودجوش سالن را برانگیخت.
این اروپاگرای قانع شده تنها به همین اشاره سیاسی بسنده نکرد. او در دفاعی قاطع از آزادی‌هایی که از مسیر دانشگاه، روزنامه‌نگاری و حقوق به دست آمده‌اند، به طور صریح از دیوان کیفری بین‌المللی نام برد؛ نهادی که دولت ترامپ بی‌محابا به آن حمله کرده و قضاتش از سوی ایالات متحده تحریم شده‌اند.
اگر هنوز اسپانیایی‌ای بود که از ماجرا بی‌خبر مانده باشد، لئونور دو بوربون خواست با سخنرانی‌اش در چهل و ششمین دوره جوایز پرنسس آستوریاس، جهش خود از ارتش به مقطع دانشگاهی علوم سیاسی را به روشنی نشان دهد؛ سخنرانی‌ای آکنده از اصطلاحات فنی دیپلماتیک مانند «رئال پولیتیک» و مفاهیم سیاسی ویژه علاقه‌مندان جدی سیاست، از جمله ارجاع به گزارش دراگی، بانکدار محبوب محله اروپایی.
شاهزاده با اشاره به برنده بخش ادبیات، جولیان بارنز، گفته است: «هیچ هوش مصنوعی‌ای نمی‌تواند احساسی را که آثار او برمی‌انگیزند، بازتولید کند.» بارنز دور سخنرانی‌ها را با حرکتی نمادین به یکی از جهانی‌ترین نقاشان شبه‌جزیره ایبری آغاز کرد و گفت: «وقتی به ولاسکس نگاه می‌کنید، متوجه می‌شوید که همه چیز از پیش گفته شده است؛ بیشتر نویسندگان و هنرمندان در مقطعی از زندگی خود دریافت‌هایی به اندازه دید او آموزنده داشته‌اند.» رزالیا چند سال پیش این را بهتر خلاصه کرده بود و گفته بود: «همه چیز از قبل اختراع شده.»
فیلیپه ششم درباره هوش مصنوعی حتی صریح‌تر از دخترش سخن گفت و اظهار داشت: «در جهانی زندگی می‌کنیم که هوش مصنوعی، به دلیل کارایی و آنی بودن، گاهی از هوش انسانی قابل اعتمادتر به نظر می‌رسد. برگزیدگان ما این تصور را از هم می‌گسلند؛ دستاوردهای آنها که تا مغز استخوان زیسته و بر سرشان کار شده است نشان می‌دهد تنها با تلاش و پشتکار است که استعداد می‌تواند ظرفیت خود را به واقعیت‌های ملموس و پایدار بدل کند.»
پادشاه همچنین به انتخابات سراسری آینده اسپانیا اشاره کرد و گفت: «در جامعه‌ای پخته مانند جامعه ما، تمرین دموکراسی نیز به زمان نیاز دارد. دموکراسی در انتخاباتی که به زودی برگزار خواهیم کرد خلاصه نمی‌شود؛ انتخاباتی که در آن شهروندان بار دیگر مسئولیتی بسیار سنگین برای تعیین جهت‌گیری سیاسی کشورمان بر عهده خواهند داشت.»
او پیامی هم به شهروندان و نمایندگان سیاسی‌شان فرستاد و گفت: «دموکراسی به تعهدی روزانه، مدنی و سختگیرانه نیاز دارد و به مراقبت از شیوه‌ها و نهادهایش تا همچنان بتواند همزیستی ما را تضمین کند و آن جست‌وجوی خیر مشترک را شکل دهد که به بهترین شکل ممکن به منافع مشروع همه شهروندان توجه کرده و آنها را متوازن می‌کند.»
در بخش پایانی مراسم، ولیعهد تصمیم گرفت یکی از پرهیجان‌ترین جمله‌های برنده جایزه ارتباطات و علوم انسانی، یعنی استودیو گیبلی را که رئیس آن کنئیچی یودا نمایندگی‌اش می‌کرد، نقل کند. او جمله‌ای از قهرمان یکی از فیلم‌های این استودیو را، با اشاره به پل والری، با شور نقل کرد که می‌گوید: «باد برمی‌خیزد، باید تلاش کرد که زندگی کنیم.» به نظر می‌رسد هم او و هم دیگر برگزیدگان در برداشت از روح زمانه پیش رو و در امیدی که در برابر آن نشان می‌دهند، هم‌نظر هستند.