اقامت‌های موسیقی در اروپا رو به گسترش است اما این مدل بخشی از هزینه را به مردم منتقل می‌کند؛ سفر، اقامت و مخارج دیگر به قیمت بلیت اضافه می‌شود. فاکوا از آثار آن بر مصرف‌کنندگان هشدار می‌دهد.
لاس وگاس در طول دهه‌ها «اقامت‌های کنسرتی» را به بخشی از هویت خود تبدیل کرده است. به جای آنکه یک اجرا را از شهری به شهر دیگر ببرند، ستاره‌های بزرگ برای هفته‌ها یا ماه‌ها یک تولید کامل را در یک سالن ثابت روی صحنه می‌بردند و این تماشاگران بودند که برای دیدن آن سفر می‌کردند. حالا اروپا هم کم‌کم در حال آزمودن فرمولی مشابه است.
آگهی
آگهی
مادرید یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های این دگرگونی است. شکیرا یک اقامت ۱۲ کنسرتی را در یک سالن موقت، Estadio de Shakira، که در مجموعه Iberdrola Music در محله وییاورد نصب شده بود، اجرا کرد. بد بنی ده کنسرت خود را در سالن Riyadh Air Metropolitano و در چارچوب تورش متمرکز کرد و دانی مارتین هم اولین هنرمندی شد که در سالن Movistar Arena مادرید اقامت کنسرتی برگزار کرد.
این پدیده فقط به هنرمندان اسپانیایی و لاتین محدود نمی‌شود. نام‌های بین‌المللی مانند سلین دیون، ادل یا آریانا گرانده نیز به شکل‌های مختلف با قالب‌هایی گره خورده‌اند که چندین اجرا را در یک شهر اروپایی متمرکز می‌کند. نتیجه، تغییر مهمی در رابطه میان هنرمند، شهر و مصرف‌کننده است.
روبن سانچز، دبیرکل انجمن مصرف‌کنندگان فاکوا، معتقد است این فرمول «به نفع تماشاگران نیست». به نظر او، متمرکز کردن اجراها به صنعت اجازه می‌دهد با استفاده طولانی‌تر از یک سالن ثابت هزینه‌ها را کاهش دهد، در حالی که بسیاری از تماشاگران را وادار می‌کند مخارج اضافی را بپذیرند.
سانچز توضیح می‌دهد: «اینکه همه اجراها در مادرید برگزار شود با آنکه تور به شهرهای مختلف اسپانیا برود یکسان نیست.» به گفته او، به قیمت بلیت می‌تواند هزینه رفت‌وآمد، اقامت، غذا و سایر هزینه‌های ناشی از سفر اضافه شود.
تاریخ‌های بیشتر، اما هزینه‌های بالاتر
اقامت‌های کنسرتی می‌توانند تعداد بلیت‌های در دسترس را با فراهم کردن چند فرصت برای دیدن یک هنرمند واحد افزایش دهند. اما برای کسانی که دور از شهر انتخاب‌شده زندگی می‌کنند، هزینه واقعی حضور در کنسرت می‌تواند به شکل قابل توجهی بیشتر باشد.
سانچز معتقد است واکنش تماشاگران در نهایت سرنوشت این مدل را تعیین می‌کند. اگر هواداران بپذیرند سفر کنند و این هزینه اضافی را بر عهده بگیرند، او احتمال می‌دهد اقامت‌های بیشتری شکل بگیرد. اگر این مدل با مخالفت روبه‌رو شود و به کاهش فروش بلیت منجر شود، صنعت ممکن است این استراتژی را بازنگری کند.
او می‌گوید: «پیروزی یا شکست این مدل جدید به واکنش گسترده کاربران بستگی خواهد داشت.»
مشکل قیمت نهایی
فاکوا همچنین نسبت به مشکل دیگری در فروش بلیت‌ها هشدار می‌دهد: نامشخص بودن این که در نهایت مصرف‌کننده چقدر پرداخت خواهد کرد. سانچز به‌ویژه هزینه‌های موسوم به «هزینه مدیریت» را که در مراحل خرید اضافه می‌شود زیر سوال می‌برد. از نظر فاکوا، قیمت اعلام‌شده باید از همان ابتدا همه هزینه‌های اجباری را در بر بگیرد.
سانچز می‌گوید: «از همان دقیقه اول، از اولین صفحه و از نخستین آگهی باید قیمت بلیت را اعلام کنند.» به اینها بازار فروش مجدد بلیت هم اضافه می‌شود. فاکوا معتقد است این بازار فقط زمانی باید مجاز باشد که بدون انگیزه سود انجام شود؛ مثلا وقتی مصرف‌کننده‌ای که دیگر نمی‌تواند به کنسرت برود بلیت خود را به فرد دیگری می‌فروشد. این سازمان خواستار مقررات سختگیرانه‌تر برای فروش مجددی است که با هدف کسب سود انجام می‌شود.
مصرف‌کننده حرف آخر را می‌زند
این مدل یادآور لاس وگاس است، زیرا کنسرت را به یک مقصد سفر تبدیل می‌کند. برای شهرهای میزبان، هزاران هوادار می‌توانند رونق بیشتری برای هتل‌ها، رستوران‌ها، حمل‌ونقل و کسب‌وکارها ایجاد کنند. اما برای مصرف‌کننده به معنای پذیرفتن سهم بیشتری از هزینه و پیچیدگی‌های لجستیکی است.
سانچز معتقد است که هنوز برای قضاوت درباره این که آیا اقامت‌های کنسرتی در اروپا جا می‌افتد یا نه زود است. به گفته او، عامل تعیین‌کننده این خواهد بود که آیا تماشاگران این معادله جدید را می‌پذیرند یا نه: فرصت‌های بیشتر برای دیدن یک ستاره بزرگ، اما در برابر احتمال مجبور شدن به سفر و پرداخت هزینه بیشتر.