فضاپیمای استارشیپ سه ساعت پس از پرتاب از تگزاس، بر فراز نقطهای در اقیانوس آرام وارد جو زمین شد و در آبهای شمال هاوایی فرود آمد.
شرکت آمریکایی اسپیسایکس روز دوشنبه ۲۸ سپتامبر، فضاپیمای غولپیکر استارشیپ خود را برای نخستین بار وارد مدار زمین کرد و با موفقیت توانست پیشرفتهترین انواع ماهوارههای استارلینک خود را در مدار قرار دهد، اما به دلیل مسائل ایمنی، پرواز این فضاپیما زودتر از برنامه پایان یافت.
آگهی
آگهی
این شرکت قصد داشت پروازی ۱۰ ساعته را انجام دهد که طی آن استارشیپ شش بار کامل به دور زمین بچرخد تا آمادگی خود را برای «برنامه آرتمیس ناسا برای سفر به ماه» به اثبات برساند.
استارشیپ در نهایت هنگام فرود کنترلشده در آب، در میان شعلههای موتورهایش، به یک طرف متمایل شد و ماموریت خود را با صحنهای چشمگیر به پایان رساند.
بنیانگذار اسپیسایکس ایلان ماسک است و فضاپیمای استارشیپ متعلق به همین شرکت است.
این فضاپیما پس از آنکه یکی از موتورهایش زودتر از موعد خاموش شد، نزدیک بود در رسیدن به مدار زمین ناکام بماند. با این حال، از آنجا که سایر بخشهای فضاپیما بهخوبی کار میکردند و در ادامه پرواز دیگر نیازی به آن موتور نبود، کنترلکنندگان پرواز پس از چند دقیقه پرتنش تصمیم گرفتند ماموریت را طبق برنامه ادامه دهند.
تا اینکه مرکز کنترل ماموریت در میان تشویق حاضران اعلام کرد که «استارشیپ وارد مدار شد.»
جرد آیزاکمن، مدیر ناسا نیز با تبریک به اسپیسایکس بابت رسیدن به مدار، از این شرکت برای «مدیریت تکتک مراحل به شکلی ایمن، مسئولانه و بهویژه الهامبخش» تقدیر کرد.
استارشیپ ۲۶ ماهواره تازه استارلینک را در مدار قرار داد
موشک استارشیپ، بزرگترین و قدرتمندترین موشک ساختهشده تاکنون بود و ۲۶ ماهواره تازه استارلینک را با خود حمل کرد تا به حدود ۱۱ هزار ماهواره قدیمیتر این شبکه که در حال ارائه خدمات اینترنتی هستند، اضافه شوند.
ماهوارهها یکی پس از دیگری از فضاپیما جدا شدند و حاضران در محل پرتاب استاربیس در تگزاس با تشویق از این صحنهها استقبال کردند.
اما اندکی بعد، اسپیسایکس بدون اینکه دلیلی برای این تصمیم اعلام کند، تصمیم گرفت پرواز را زودتر از برنامه متوقف کند.
این چهاردهمین پرتاب کامل استارشیپ از جنوبیترین نقطه تگزاس طی سه سال گذشته بود. استارشیپ در پروازهای آزمایشی قبلی هرگز بیشتر از نیمی از مسیر دور زمین و تا اقیانوس هند پیش نرفته بود و در بسیاری از این آزمایشها، پس از تجربه پروازی کوتاه در فضا، در میان شعلههای آتش سقوط کرده بود.
این بار، اسپیسایکس قصد داشت استارشیپ از ارتفاع ۲۷۵ کیلومتری، شش بار، نه فقط یک بار، به دور زمین بچرخد؛ پروازی که قرار بود نزدیک به ۱۰ ساعت طول بکشد و در پایان با فرود در آبهای اقیانوس آرام در نزدیکی شیلی خاتمه یابد.
استارشیپ با سرعت ۲۸ هزار کیلومتر در ساعت به مدار مورد نظر رسید، اما کنترلکنندگان پرواز برای رعایت احتیاط تصمیم گرفتند آن را چند ساعت زودتر و پس از طی تنها دو دور به دور زمین، به جو بازگردانند.
لزوم فرود در دل اقیانوس
بوستر مرحله اول نیز طبق برنامه، تنها چند دقیقه پس از پرتاب صبحگاهی در خلیج مکزیک سقوط میکرد.
ایلان ماسک اوایل ماه جاری در یک نشست تجاری گفت اگر فضاپیما بر فراز خشکی متلاشی شود و قطعات آن روی مردم بریزد، «محبوبیت ما خیلی سریع کاهش پیدا میکند». او افزود: «به همین دلیل در این مرحله با احتیاط بسیار زیادی عمل میکنیم.»
بسته به نتایج بررسی این پرواز، استارشیپ بعدی ممکن است با استفاده از بازوهای مکانیکی غولپیکری که بتوانند فضاپیمای معلق را در هوا بگیرند، به سکوی پرتاب بازگردد. اگر این عملیات موفقیتآمیز باشد که ماسک احتمال موفقیت آن را برابر با ۵۰ درصد یا اندکی بیشتر میداند، اسپیسایکس تا پایان سال یا اوایل سال آینده میلادی دوباره همین فضاپیما را به پرواز درخواهد آورد.
برای کاهش هزینههای پرتاب، این موشک ۱۲۴ متری از ابتدا بهگونهای طراحی شده است که کاملا قابل استفاده مجدد باشد. اسپیسایکس در ماه ژوئیه موفق شد آخرین استارشیپ خود را از اقیانوس هند بازیابی کند. مهندسان با تکیه بر بازرسیهای مستقیم از فضاپیمای بازیابیشده، سپر حرارتی استارشیپ تازهپرتابشده را اصلاح کردند. فضاپیمای بازیابیشده نیز در حال انتقال به استاربیس است.
هدف اسپیسایکس؛ دریافت مجوز پرواز مداری استارشیپ
اسپیسایکس تلاش میکند هرچه سریعتر مجوز پرواز مداری برای استارشیپ را دریافت کند؛ مجوزی که گامی مهم در مسیر برنامههای سفر به ماه و مریخ به شمار میرود.
«مأموریت آرتمیس ۳ ناسا» ممکن است از تابستان آینده آغاز شود و شامل پرتاب سه فضاپیما و اتصال آنها در مدار زمین خواهد بود. ابتدا فرودگر «بلو مون» جف بزوس، سپس کپسول «اوریون» حامل فضانوردان و در نهایت استارشیپ اسپیسایکس به فضا پرتاب میشوند. اوریون به بلو مون متصل میشود و پس از جدا شدن آن، استارشیپ به اوریون متصل خواهد شد.
مأموریت بعدی، یعنی آرتمیس ۴، قرار نیست پیش از سال ۲۰۲۸ انجام شود. در این ماموریت، فضانوردان با یکی از دو فضاپیمای بلو مون متعلق به جف بزوس یا استارشیپ ایلان ماسک روی ماه فرود خواهند آمد؛ البته هر کدام که زودتر آماده شود. در ماموریتهای بعدی نیز این دو فضاپیما به نوبت برای فرود فضانوردان روی ماه به کار گرفته خواهند شد.
ایلان ماسک در ابتدا استارشیپ را با هدف سفر به مریخ ساخت و میخواست دهها فروند از آن را برای انتقال نخستین ساکنان این سیاره به مریخ به کار بگیرد. اما فعلا برنامه او روی ماه متمرکز است. او همچنین قصد دارد از استارشیپ برای پرتاب تعداد زیادی ماهواره به مدار زمین استفاده کند و طی چند سال آینده موشک فالکون ۹ را به تدریج کنار بگذارد.
دومین سکوی پرتاب استارشیپ در مرکز فضایی کندی در فلوریدا تقریبا آماده است و اسپیسایکس قصد دارد یک سکوی پرتاب دیگر نیز در لوئیزیانا بسازد.