«BEYOND THE STREETS»؛ نمایشگاه بزرگ لندن برای بزرگداشت شصت سال فرهنگ خیابانی
از اتاق صفحههای درام اند بیس گولدی تا یک مغازه عروسکفروشی سوررئال، BEYOND THE STREETS شش دهه فرهنگ خیابانی را به یکی از معتبرترین فضاهای هنری لندن میآورد.
از واگنهای متروی پوشیده از گرافیتی و عکاسی زیرزمینی گرفته تا بازآفرینی فراگیر فروشگاه صفحه افسانهای متالهدزِ گلدی، یک نمایشگاه بزرگ که شش دهه از فرهنگ خیابانی را جشن میگیرد به لندن بازگشته است و چیزهای زیادی برای کشف کردن دارد.
فرهنگ خیابانی نوع خاصی از انرژی با خود میآورد؛ سرکش، خلاق و اغلب عامدانه چالشگر، که از دل جوامع و جنبشهای خلاقی زاده شده است که در طول تاریخ بیرون از مرزهای نهادهای سنتی هنری وجود داشتهاند.
اکنون گالری سچی این همه را در مقیاسی قابل توجه به نمایش گذاشته است؛ نمایشگاهی که در دو طبقه گسترده شده و پر است از هنرمندان، عکاسان، موسیقیدانان و کنشگرانی بسیار تاثیرگذار که به شکلگیری این جنبشها در قالب امروزیشان کمک کردهاند.
یکی از اولین چیزهایی که هنگام ورود به گالری به چشم میآید بازسازی یک واگن متروی نیویورک است که با گرافیتی پوشانده شده و ادای دینی است به جنبشی که به مطرح شدن این شکل هنری در سطح بینالمللی کمک کرد. کمی آنسوتر، بازدیدکنندگان میتوانند از طریق عکسها، اسناد و اشیای جذاب، از جمله گزارشهای جنایی و موادی که نشان میدهد مسئولان حملونقل عمومی چگونه تلاش کردند با گسترش گرافیتی در شبکههای خود مقابله کنند، تاریخچه گرافیتی را دنبال کنند.
اما این نمایشگاه فقط به ریشههای گرافیتی نمیپردازد، بلکه به زیستبوم فرهنگی گستردهتری میپردازد که پیرامون آن شکل گرفت، از موسیقی و مد گرفته تا عکاسی و شخصیتهایی که به این جنبش هویت بخشیدند.
برای هر کسی که به تاریخ هیپهاپ بریتانیا علاقه دارد، بخش مربوط به عکاسی نورمسکی بهویژه چشمگیر است. او که از دهه ۱۹۸۰ این صحنه را ثبت کرده، در عکسهایش دورهای شکلدهنده در موسیقی و فرهنگ جوانان بریتانیا را به تصویر میکشد؛ از گروههای آمریکایی مثل پابلیک انمی و رکیم گرفته تا هنرمندان بومیای چون امسی دوک.
از نکات مورد علاقه خودش، نمایشگاه کوچکتری است که روی یک تخته اسکیت ساخته و روی آن نسخههای کوچک عکسهایش را چیده است؛ چیزی شبیه نقشهای که از دل آرشیو شخصیاش میگذرد.
او در گفتوگو با بخش فرهنگ یورونیوز توضیح داد: «در نهایت وارد کارهای تحریریه شدم و هیپهاپ جورِی من را پیدا کرد. در هیپهاپ آدمهای همفکر خودم را پیدا کردم و دیوانهوار از همه اجراها عکس گرفتم. هیپهاپ واقعا عشق واقعی من بوده است، به خاطر آن انرژی و اینکه پای آدمهای واقعی در میان است، آدمهای خیابانی از همه فرهنگها که کنار هم جمع میشوند. در نهایت، همه چیز به موسیقی برمیگردد. من عاشق موسیقیام.»
او درباره خود نمایشگاه هم به همین اندازه مشتاق بود و آن را «مثل یک شهربازی» توصیف کرد و افزود: «صادقانه بگویم فکر میکنم بیاند د استریتس احتمالا خیلی فراتر از چیزی است که انتظارش را دارید.»
دیدگاه جذاب دیگری از استوان اوریول، عکاس و فیلمساز آمریکایی، میآید که آثارش خیابانهای لسآنجلس، بهویژه جوامع لاتینتبار و فرهنگ باندهای این شهر را ثبت میکند.
اوریول که کارش را به عنوان مدیر تور گروههای افسانهای هیپهاپ، از جمله هاوس آو پین و سایپرس هیل، آغاز کرد، دههها را صرف عکاسی از خیابانها و محلههای این شهر کرده است. مجموعه او بهویژه بر حروفنگاری باندهای لاتین متمرکز است که بسیاری از آنها به دهه ۱۹۹۰ برمیگردد.
او گفت: «چیزی که من را جذب آن کرد فقط طریقه نوشتنشان بود. خیلی با گرافیتی معمولی یا آن نوع فرهنگ خیابانی فرق داشت. در گرافیتی باندها، قضیه رنگارنگ بودن نیست؛ آنها فقط میخواهند شما آن را ببینید. میخواهند سیاه باشد، میخواهند پررنگ باشد و به همین خاطر هم نوع حروف اولد انگلیش را انتخاب کردند.»
یکی دیگر از مهمترین جاذبههای نمایشگاه اتاقی کامل است که به گلدی، آیکون موسیقی بریتانیا، اختصاص یافته است. او پیش از آنکه به یکی از چهرههای تعیینکننده سبکهای جانگل و دراماندبیس تبدیل شود، در منطقه وست میدلندز به عنوان هنرمند گرافیتی نامی برای خود دستوپا کرد.
گلدی که در وولورهمپتون بزرگ شد، در نوجوانی با گرافیتی و برکدنس آشنا شد و هویتی هنری برای خود ساخت که در نهایت او را از خیابانهای بیرمنگام به صحنه موسیقی بینالمللی رساند.
قطعه محوری این بخش بازآفرینی فراگیر یک فروشگاه صفحه متالهدز است که ادای احترامی است به لیبل تاثیرگذار دراماندبیس که گلدی در سال ۱۹۹۴ میلادی بنیانگذاری کرد. بازدیدکنندگان میتوانند در میان این چیدمان قدم بزنند؛ فضایی پر از صفحه و یادگارهای موسیقایی، در حالی که در این فضا ۳۰ ردیف تلویزیون قدیمی سه دهه فیلم کوتاه و موزیکویدئو از دوران کاری او را پخش میکند.
همچنین بخش غیرمنتظره و جذابی از لوسی اسپرو، هنرمند بریتانیایی، در نمایشگاه دیده میشود که استودیوی یک هنرمند گرافیتی را به طور کامل با نمد بازآفرینی کرده است. این استودیو که در یک ایستگاه مترو بلااستفاده جا گرفته، پر است از اسپریهای دستساز، دیوارهای پوشیده از گرافیتی، تگها و تمام ابزارهای معمول این کار، با این تفاوت که همهچیز ظاهری نرم و دوختهشده دارد که امضای کار اسپرو است.
اسپرو به بخش فرهنگ یورونیوز گفت که سه ماه روی این پروژه کار کرده و پس از آن چهار روز را صرف نصب آن در گالری کرده است.
او که سالها از تحسینکنندگان صحنه گرافیتی بوده است، گفت میخواسته نویسندگان مستقر در لندن مانند ۱۰FOOT و TOX26 را با هنرمندان بینالمللی کنار هم بیاورد و توضیح داد: «عالی بود که آن دنیا را به دنیای نمدی خودم تبدیل و تفسیر کنم.»
در بخشهای دیگر، آثار برخی نامهای بسیار مطرح را میبینید، از فیوچورا ۲۰۰۰، دیمین هرست، شپرد فیری، کاز و جنی هولزر گرفته تا آرشیو مجله «بیگ ایشو» و عکسهایی که از همه چیز، از پانک بریتانیایی تا اوجگیری هیپهاپ، روایت میکنند.
ترکیب بسیار متنوعی از چیزها برای دیدن وجود دارد و همین بخشی از جذابیت نمایشگاه است. بعضی اتاقها حالوهوای یک گالری سنتی را دارند، در حالی که برخی دیگر بیشتر شبیه قدم گذاشتن به دنیایی کاملا متفاوت هستند. و هرچند حجم زیاد آثار گاهی میتواند باعث شود نمایشگاه کمی از حد اشباع به نظر برسد، شاید همین موضوع نیز بخشی از کشش آن باشد.
خبر خوب این است که نمایشگاه بیاند د استریتس (BEYOND THE STREETS) تا ۵ مه ۲۰۲۷ میلادی ادامه دارد، بنابراین زمان زیادی برای دیدن آن در اختیار دارید. و شاید حتی بخواهید برای بار دوم هم به تماشای آن بروید.