چندین سندیکای اسپانیایی پیشتر برای ۱۱ نوامبر اعتصاب عمومی اعلام کرده بودند. دبیرکل اتحادیه CCOO می‌گوید احتمال گسترش این اعتصاب به پرتغال اکنون مطرح است.
اونای سردو، دبیرکل CCOO (کمیسیون های کارگری)، روز پنجشنبه اعلام کرد اتحادیه های کارگری پرتغال و اسپانیا برای تحقق یک «اعتصاب سراسری ایبری» در تماس هستند؛ او در گفت‌وگو با برنامه «لوس دسایونوس» (منبع به زبان پرتغالی) از شبکه اسپانیایی RTVE و خبرگزاری EFE این موضوع را مطرح کرد.
آگهی
آگهی
به گفته این نماینده سندیکایی اسپانیایی، اتحادیه های پرتغالی در حال بررسی هستند که برای ۱۱ نوامبر اعتصاب سراسری اعلام کنند. برای همان تاریخ پیشتر اعتصابی مشابه در کشور همسایه، اسپانیا، برنامه ریزی شده که در آن، در کنار دیگر تشکل ها، دو اتحادیه اصلی این کشور یعنی CCOO و UGT (اتحادیه عمومی کارگران) نیز حضور دارند.
اونای سردو گزارش داد هدف از این هماهنگی، شکل دادن به یک «اعتصاب سراسری ایبری» است. با این حال او تاکید کرد اجرای چنین برنامه ای به تصمیمی بستگی دارد که سازمان های سندیکایی در پرتغال خواهند گرفت. دبیرکل CCOO گفت: «این پرتغالی ها هستند که باید تصمیم بگیرند آیا در نهایت به یک بسیج مشترک در سطح شبه جزیره ایبری می‌پیوندیم یا نه؛ بسیجی که آن هم تاریخی خواهد بود.»
او در ادامه و با لحنی طنزآمیز به تنها نویسنده پرتغالی برنده جایزه نوبل ادبیات، ژوزه ساراماگو، نیز اشاره کرد؛ نویسنده ای که علاوه بر آن که نزدیک به دو دهه از زندگی خود را در لانزاروته در مجمع الجزایر قناری گذراند، پیوندی جدانشدنی با جنبش های پیشرو زمانه خود داشت. اونای سردو در پایان گفت: «اگر این اعتصاب در پرتغال برگزار شود، اسمش را می‌گذاریم اعتصاب ساراماگو.»
اعتصاب سراسری ۱۱ نوامبر در اسپانیا از چند هفته پیش قطعی شده بود و برای ۱۸ روز پیش از برگزاری انتخابات زودهنگام برنامه ریزی شد؛ انتخاباتی که به دعوت نخست وزیر این کشور، پدرو سانچز، پس از آن فراخوانده شد که پارلمان اقدام های پیشنهادی دولت مرکزی برای مقابله با بحران مسکن را رد کرد.
هر دو کشور شاهد ابتکارهای مختلفی در دفاع از این حق و اعتراض به افزایش هزینه های زندگی بوده اند. با الهام از بسیج هایی که در اواخر سپتامبر در پوئرتا دل سول، یکی از معروف ترین میدان های پایتخت اسپانیا، مادرید، آغاز شد، هزاران معترض طی چندین شب در مراکز شهرهایی مانند پورتو و لیسبون در خاک پرتغال اردوگاه هایی برپا کردند.
مطالبات در هر دو کشور تقریبا یکسان است: معترضان خواهان دسترسی به مسکن مناسب با قیمت های قابل پرداخت هستند و بسیاری از آنها می‌گویند داشتن شغل دیگر برای اجاره یک آپارتمان در کلان شهرها کافی نیست.