لیونل مسی، یکی از بزرگ‌ترین چهره‌های تاریخ فوتبال، پس از هدایت آرژانتین به پیروزی ۳ بر صفر مقابل بنین در بوئنوس‌آیرس، با تیم ملی کشورش وداعی احساسی داشت.
«جادوگر کوچک» در آخرین حضور خود با پیراهن آبی‌وسفید آرژانتین نیز نمایشی تماشایی ارائه کرد؛ یک گل به ثمر رساند و پاس گل دو گل دیگر را نیز ساخت.
آگهی
آگهی
آرژانتین اکنون با واقعیتی روبه‌رو شده که تا همین چند سال پیش تصورش دشوار بود: تیم ملی بدون لیونل مسی.
مسی ۳۹ ساله روز سه‌شنبه، پس از ۲۱ سال حضور در فوتبال ملی، ۱۲۶ گل، دو قهرمانی کوپا آمریکا و یک قهرمانی جام جهانی، با تیم ملی خداحافظی کرد. او در پیروزی ۳ بر صفر مقابل بنین یک گل از روی نقطه پنالتی به ثمر رساند و سازنده دو گل دیگر تیمش بود.
دیداری دوستانه برابر حریفی از غرب آفریقا که در شرایط عادی اهمیت چندانی نداشت، این بار به لحظه‌ای تاریخی بدل شد؛ لحظه‌ای که مردم فوتبال‌دوست آرژانتین سال‌ها از فرا رسیدنش بیم داشتند.
والنتینو روسوی ۱۷ ساله که برای تماشای مسابقه راهی خانه یکی از دوستانش در بوئنوس‌آیرس بود، گفت: «این حس را دارم که یک دوران به پایان رسیده است؛ حالا که می‌دانیم دیگر برای تیم ملی بازی نخواهد کرد. ناراحتم. فکر می‌کنم امروز همه غمگین‌اند. جای او واقعاً خالی خواهد بود.»
رابطه مردم آرژانتین با آن پسر خجالتی که در ۱۳ سالگی شهر زادگاهش، روساریو، را برای پیوستن به آکادمی جوانان بارسلونا ترک کرد، همواره رابطه‌ای عمیق، پیچیده و گاه بی‌رحمانه بود.
مسی هرچه بیشتر به چهره‌ای جهانی و تقریبا افسانه‌ای تبدیل می‌شد، در کشور خودش هم‌زمان ستایش و سرزنش می‌شد. برخی هموطنانش حتی تعهد او به آرژانتین را زیر سؤال می‌بردند و او را به بی‌تفاوتی نسبت به کشورش متهم می‌کردند.
اما در پایان دوران درخشان ملی‌اش، دیگر هیچ تردیدی درباره عشق و تعهد مسی به آرژانتین وجود نداشت؛ همان‌طور که عشق آرژانتینی‌ها به مشهورترین چهره کشورشان نیز جای هیچ پرسشی باقی نمی‌گذاشت. موفقیت‌های مسی، در سال‌هایی که آرژانتین با بحران‌های سیاسی و اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، برای مردم یادآور این بود که کشورشان هنوز می‌تواند طعم عظمت را بچشد.
آندرس رابینوویچ، پژوهشگر دانشگاه شیکاگو که درباره نقش فوتبال در فرهنگ آرژانتین تحقیق کرده است، می‌گوید: «آرژانتینی‌ها اغلب می‌گویند: خدا را شکر که در دورانی به دنیا آمدم که توانستم معجزه تماشای بازی مسی را تجربه کنم.»
او افزود: «زندگی در آرژانتین آسان نیست. فوتبال اغلب یکی از معدود چیزهایی است که اندکی آرامش و شادی به مردم می‌دهد.»
سال‌ها بود که در آرژانتین درباره زمان و چگونگی خداحافظی مسی از صحنه ملی بحث می‌شد. او ۳۱ اوت، چند هفته پس از شکست آرژانتین برابر اسپانیا در فینال جام جهانی، اعلام کرد که از تیم ملی بازنشسته خواهد شد. این خبر موجی از قدردانی و اندوه را در کشور به راه انداخت؛ هرچند مسی همچنان با پیراهن اینتر میامی در لیگ فوتبال آمریکا به میدان خواهد رفت.
رودریگو دی‌پل، هم‌تیمی او، در اینستاگرام نوشت: «نمی‌دانم آیا در تاریخ، داستان عاشقانه‌ای میان یک بازیکن و یک ملت به بزرگی چیزی که تو ساختی وجود داشته است یا نه.»
فدراسیون فوتبال آرژانتین، دیدار سه‌شنبه، دویست‌وهشتمین بازی ملی مسی، را به مراسمی ملی برای خداحافظی با او تبدیل کرد؛ مراسمی که «آخرین تانگو» نام گرفته بود.
بیش از ۸۵ هزار بلیت بزرگ‌ترین ورزشگاه بوئنوس‌آیرس تنها در ۹۰ دقیقه فروخته شد. بلیت‌هایی که در ابتدا حدود ۶۰ تا ۳۰۰ دلار قیمت داشتند، در سایت‌های فروش مجدد تا بیش از ۲۵۰۰ دلار معامله شدند.
شماری از بازیکنان تیم‌های قهرمان جام جهانی آرژانتین در سال‌های ۱۹۷۸، ۱۹۸۶ و ۲۰۲۲ نیز برای بدرقه مسی به ورزشگاه آمده بودند.
پس از سوت پایان مسابقه، چشمان مسی از اشک می‌درخشید. هم‌تیمی‌هایش دور او حلقه زدند و برایش دست زدند. از روی سکوها نیز فریاد «اوله، اوله، اوله، اوله، مسی، مسی» طنین‌انداز شد؛ ده‌ها هزار هوادار می‌پریدند، می‌خواندند و رو به او تعظیم می‌کردند؛ گویی در برابر قهرمانی اسطوره‌ای سر فرود آورده‌اند.
روی بنری در میانه میدان نوشته شده بود: «کاپیتان ابدی»
مسی خطاب به هواداران گفت: «واقعیت این است که امروز بیشتر از همیشه حرف می‌زنم. نمی‌خواهم از اینجا بروم، نمی‌خواهم این زمین را ترک کنم.»
جمعیت چنان فریاد کشید که انگار او بار دیگر گل زده است.
مسی ادامه داد: «فقط می‌خواهم به شما بگویم که دوستتان دارم، دلم برایتان تنگ خواهد شد و از خدا سپاسگزارم که آرژانتینی به دنیا آمدم.»
در دهه‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰، مسی همراه با باشگاهش جام‌های فراوانی به دست آورد و از بارسلونا تا بنگلادش، میلیون‌ها هوادار شیفته پیدا کرد. اما برای سال‌ها، فتح یک جام بزرگ با تیم ملی کشورش از دسترس او دور مانده بود.
پس از آنکه آرژانتین در سال ۲۰۱۶ برای سومین بار پیاپی در یک فینال شکست خورد، مسی برای مدتی کوتاه از تیم ملی کناره‌گیری کرد.
نقطه عطف در سال ۲۰۲۱ فرا رسید؛ زمانی که آرژانتین با شکست برزیل برای نخستین بار پس از ۲۸ سال قهرمان کوپا آمریکا شد. مسی پس از پایان بازی روی چمن افتاد و هم‌تیمی‌های سرمستش برای در آغوش گرفتن او به سمتش دویدند. بازیکنی که سال‌ها به کم‌احساسی متهم شده بود، آن شب نتوانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد.
قهرمانی جام جهانی در قطر، یک سال بعد، جایگاه او را به‌عنوان قهرمانی ملی تثبیت کرد. مسی سرانجام جامی را به آرژانتین هدیه داده بود که سال‌ها از او گریخته بود. میلیون‌ها آرژانتینی از شدت شوق به خیابان‌ها ریختند؛ نام او را فریاد می‌زدند و پیراهن شماره ۱۰ را بر تن داشتند.
وقتی دیدار سه‌شنبه سرانجام به پایان رسید، تماشاگران همچنان ورزشگاه را ترک نکرده بودند. صدای تشویق آنها در سراسر ورزشگاه می‌پیچید.
مسی آخرین دور خود را در زمین زد؛ قامت کوچکش زیر نورافکن‌های ورزشگاه دیده می‌شد و برای چند لحظه، همه‌چیز را در سکوت و احساس به خاطر می‌سپرد.
کنار تونل، لحظه‌ای ایستاد و برای آخرین بار دست‌هایش را به سوی هواداران بالا برد و بعد، رفت.
قرارداد مسی با اینتر میامی تا پایان فصل ۲۰۲۸ اعتبار دارد، اما آیینی که سال‌ها تکرار می‌شد ــ تماشای مردی که امیدها، رؤیاها و اضطراب‌های یک ملت را با خود به زمین می‌برد ــ دیگر به پایان رسیده است.