در میان دریایی از پرچمهای ایران و مصر که روز جمعه در استادیوم سیاتل برافراشته شده بود، پرچمهای رنگینکمانی نیز به اهتزاز درآمدند؛ اهتزاز در جریان بازی تیمهای دو کشوری که از سرکوبگرترین کشورها در قبال حقوق افراد لزبین، همجنسگرا، دوجنسگرا و تراجنسیتی به شمار میروند.
اینکه «دیدار افتخار» شهر سیاتل در نهایت به مسابقهای حساس میان ایران و مصر تبدیل شد، دیداری که سرانجام با تساوی ۱-۱ پایان یافت، صرفا یک اتفاق بود؛ دیداری از ابتدا با واکنشهای منفی از سوی هر دو کشور نیز همراه شد. با این حال، مقامهای سیاتل و جامعه فوتبال این شهر میگویند این ترکیب ویژه، فرصتی بود تا فراگیری و پذیرشگری شهر را به نمایش بگذارند و همچنین نشان دهند که در جام جهانی میتوان نقاط مشترکی میان مردم یافت.
آگهی
آگهی
برخی تماشاگران با شالهای مخصوص «دیدار افتخار» در ورزشگاه رفتوآمد میکردند، برخی دیگر صورتهای خود را با رنگهای رنگینکمانی نقاشی کرده بودند و عدهای نیز پرچمهای رایگانی را که یک سازمان مدافع حقوق بشر توزیع میکرد، در دست داشتند. مردی نیز تابلوی بزرگی حمل میکرد که واژه افتخار (PRIDE) را به شکل یک سرواژه توضیح داده بود: «Proud, Respectful, Inclusive, Diverse, Egyptian» (باافتخار، محترم، فراگیر، متنوع، مصری).
استیسی هاربر برای یک سازمان غیرانتفاعی حامی جامعه دگرباشان جنسی یا الجیبیتیکیو پلاس (LGBTQ+) کار میکند که از سوی کمیته محلی برگزاری مسابقات دعوت شده بود و ۲۰ جوان را به این دیدار آورده بود. او گفت خوشحال است که این دو کشور در این مسابقه مقابل هم قرار گرفتند.
او گفت: «گروههایی از مردم در سیاتل زندگی میکنند که تبار مصری یا ایرانی دارند. این فرصتی است برای آنها تا هویتهای چندلایه و مشترک خود را نمایندگی کنند. این فرصتی است تا به جهان نشان دهیم سیاتل واقعا چه جور جایی است. سیاتل شهری فراگیر است. ما همیشه چنین بودهایم و همیشه نیز چنین خواهیم ماند.»
جشنهای افتخار در داخل ورزشگاه کمرنگ بود
روابط همجنسگرایانه در ایران غیرقانونی است؛ جایی که مردان همجنسگرا با اتهاماتی مرتبط با روابط جنسی همجنسگرایانه اعدام شدهاند. مصر نیز افراد همجنسگرا و دوجنسگرا را تحت پیگرد قرار داده و جلوههای آشکار حمایت از حقوق همجنسگرایان، از جمله پرچمهای رنگینکمانی، را سرکوب کرده است.
این دو کشور درباره برگزاری «دیدار افتخار» به فیفا اعتراض کرده و خواستار لغو این برنامهها شده بودند. فدراسیون فوتبال ایران در بیانیهای که اوایل روز جمعه منتشر کرد، گفت موضع خود را در نامهها و نشستهای متعدد به فیفا اعلام کرده و از این نهاد اطمینان گرفته است که «هیچ مراسم یا فعالیت تبلیغاتی مرتبط با این موضوع، در داخل ورزشگاه یا به عنوان بخشی از برنامه رسمی مسابقه برگزار نخواهد شد.»
فدراسیون ایران افزود: «ایران و مصر دو کشور مسلمان با اشتراکات عمیق فرهنگی و مذهبی هستند و دیدگاههای مطرحشده از سوی هر دو فدراسیون، بازتابدهنده ارزشها و باورهای مشترک مردم دو ملت است.»
برنامههای پیش از مسابقه در زمین شامل هیچ اشارهای به دیدار افتخار نبود و تا پایان نیمه نخست، برخی هواداران گفتند از نبود جشنها یا نشانههای مرتبط با آن ناامید شدهاند.
هانتر شیفر، از ساکنان سیاتل، که یک سربند رنگینکمانی بر سر داشت، گفت: «من از فیفا انتظار زیادی ندارم، بنابراین خیلی غافلگیر نشدم، اما کمی ناامیدکننده است.»
هانا تادسه، سخنگوی کمیته برگزاری جام جهانی سیاتل، پیش از مسابقه گفت که فیفا پرچم رنگینکمانی را به عنوان نمادی از حقوق بشر تلقی میکند و به هواداران اجازه میدهد آن را داخل ورزشگاه به اهتزاز درآورند.
فعال بریتانیایی پیتر تَتچل یک پلاکارد اعتراضی به ورزشگاه آورده بود که روی آن نوشته شده بود: «ایران و مصر بازیکنان فوتبال همجنسگرا را ممنوع میکنند. این برخلاف قوانین فیفا است.»
او در بیانیهای گفت مسئولان ورزشگاه تلاش کردند این پوستر را ضبط کنند، اما او حاضر نشد آن را تحویل دهد و در نهایت به او گفته شد نمیتواند صندلی خود را ترک کند. درخواست جداگانهای نیز برای اظهار نظر درباره این اتفاق از کمیته برگزاری ارسال شد.
رامین رضاییان، بازیکن ایران، پس از مسابقه در پاسخ به پرسشی درباره عنوان «دیدار افتخار» گفت: «هیچ اطلاعی درباره آن ندارم.»
محمود صابر، بازیکن مصر، نیز واکنشی مشابه نشان داد و به زبان عربی گفت: «بله، این موضوع به من مربوط نیست. درباره این چیزها اظهار نظر نمیکنم.»
«دیدار افتخار» باعث شد هواداران احساس دیدهشدن کنند
آنتونی وگا، ۵۰ ساله، بیش از سه ساعت پیش از آغاز بازی بیرون ورزشگاه ایستاده بود و پرچم بزرگی رنگینکمانی را در دست داشت که قصد داشت آن را به داخل ببرد. او که پس از برنده شدن در قرعهکشی بلیتها برای نخستین بار به یک مسابقه جام جهانی آمده بود، گفت تصور میکرد افراد بیشتری بیرون ورزشگاه با پرچمهای رنگینکمانی حضور داشته باشند.
وگا که نخستین جشن افتخار خود را در سال ۱۹۹۱ تجربه کرده بود، گفت: «اگر فقط یکی دو کودک در ایران یا مصر ببینند که ما واقعا چه کسانی هستیم، ببینند آمریکاییها چگونه پذیرنده هستند، بهویژه اینجا در خانه من، شاید این بتواند زندگی بسیاری از مردم یا خود آنها را تغییر دهد.»
پل کال، اهل منطقه وستسیاتل، که پیراهنی بنفش در حمایت از دگرباشان جنسی پوشیده بود، گفت برای ورود به ورزشگاه هیچ مشکلی نداشته است.
او گفت: «فکر میکنم تفاوتی وجود دارد میان هواداران یک کشور و دولت آن کشور. دولت آنها اینجا نیست. هوادارانشان برای تماشای بازی آمدهاند. این جام جهانی است. سیاست را پشت در بگذارید.»
این مسابقه همزمان با جشن سالانه سیاتل برای جامعه الجیبیتیکیو پلاس برگزار شد؛ جشنی که شامل رژه محبوب افتخار در آخر هفته نیز بود.
ایلونا لوری، رئیس و مدیرعامل انجمن تجاری بزرگ سیاتل، یک اتاق بازرگانی مرتبط با جامعه الجیبیتیکیو پلاس ، سیاتل را یکی از فراگیرترین شهرهای آمریکا توصیف کرد.
او در گفتوگویی در روز پنجشنبه گفت: «فکر میکنم این فرصتی است تا نشان دهیم ما به عنوان یک شهر چه کسی هستیم، ما به عنوان یک مردم چه کسی هستیم و چگونه تنوع باعث قویتر شدن ما میشود.»
سارا بَن، که خود را پانسکشوال معرفی میکند، بیرون ورزشگاه ایستاده بود؛ پرچم رنگینکمانی را دور شانههایش پیچیده بود و پیراهنی پوشیده بود که روی آن نوشته شده بود: «افراد ترنس تعلق دارند.»
چشمان او پر از اشک شد و گفت: «این یک فرصت یکبار در زندگی است. واقعا عالی است که بتوانیم بخشی از آن باشیم و بخشی از تاریخِ دیدهشدن و نمایندگی شدن خودمان باشیم.»