لیسبون میزبان نمایشگاهی است که در آن آثار مجسمه‌ساز جوانا واسکونسلوس در گفت‌وگو با لباس‌های طراحی‌شده توسط طراح نامدار ایتالیایی، میان جهان خانگی این هنرمند پرتغالی و تجمل لباس‌های فاخر قرار می‌گیرد.
موزه هنر، معماری و فناوری MAAT در لیسبون تا ۲۲ فوریه میزبان نمایشگاه «VENUS – ولنتینو گاراوانی از نگاه ژوآنا واسکونسلوس» (منبع به زبان پرتغالی) است؛ رویدادی الهام‌گرفته از جهان خالق سرشناس مد ایتالیایی.
آگهی
آگهی
این پروژه حاصل همکاری بنیاد ولنتینو گاراوانی و جیانکارلو جیامتی، شریک زندگی و کاری این طراح مد، با مجسمه‌ساز و هنرمند پرتغالی ژوآنا واسکونسلوس است؛ هنرمندی که مسیری نمایشگاهی طراحی کرده که در آن آثار خودش با لباس‌هایی که این طراح در طول سال‌ها خلق کرده وارد گفت‌وگو می‌شوند.
هنرمند پرتغالی در گفت‌وگو با یورونیوز گفت: «می‌خواستم تنوع و شگفتی کارهای ولنتینو را نشان بدهم؛ شیوه‌ای که روی گلدوزی‌ها کار کرد، همه پارچه‌هایی که به‌کار برد، کاملا متفاوت از یکدیگر. و همچنین این که چگونه او از همین مواد، این زن آرمانی، این زن الهه را خلق می‌کرد.» او یادآوری کرد که این طراح «با لباس‌هایش هویت زنان را دگرگون می‌کرد».
با تکیه بر «مجموعه» این طراح، که ژوآنا واسکونسلوس برای شکل دادن به این نمایشگاه به آن دسترسی داشت، این مجسمه‌ساز توضیح داد که تلاش کرده «لباس‌هایی را انتخاب کند که کلیشهِ «قرمز ولنتینو» نبودند»؛ رنگی که به‌شدت با مفاهیم قدرت، عشق و شهوانیت گره خورده است. با این حال، نمایشگاه یک نمونه بسیار نمادین از همین رنگ، که از تصاویر شاخص برند این خالق ایتالیایی به‌شمار می‌رود، در بر دارد.
هنرمند پرتغالی در نشست معرفی «VENUS – ولنتینو گاراوانی از نگاه ژوآنا واسکونسلوس» برای رسانه‌ها در گفت‌وگو با یورونیوز توضیح داد که از همین «ایده لوکس» بود که والکیری ونوس شکل گرفت، مجسمه‌ای پارچه‌ای که جایگاه مرکزی کل نمایشگاه را اشغال کرده است.
ژوآنا واسکونسلوس توضیح داد: «و از همین اثر بود که نمایشگاه زاده شد؛ جایی که می‌خواهیم با پارادوکس میان امر خانگی و لوکس بازی کنیم. زنی که در خانه است، زنی که در صمیمیت است، زنی که دیده نمی‌شود؛ و زنی در فضای عمومی، زنی که چون لباس ولنتینو می‌پوشد به الهه تبدیل می‌شود.» خودِ والکیری ونوس نیز بافت‌ها و رنگ‌های لباس‌هایی را در خود جای داده که به‌عنوان منبع الهام برای طراحی آن انتخاب شده‌اند.
با در نظر گرفتن همین رابطه به‌ظاهر متناقض «میان امر خصوصی و امر عمومی» بود که این مجسمه‌ساز در فضاهای MAAT مسیری طراحی کرد که بازدیدکنندگان در آن می‌توانند شماری از آثار شاخص او و نیز خلق‌های تازه را در هم‌نشینی با لباس‌هایی مشاهده کنند که امضای طراح نامدار ایتالیایی را بر خود دارند.
ژوآنا واسکونسلوس در گفت‌وگو با یورونیوز به‌طور صمیمی گفت که «این کار اصلا چالش نبود»، بلکه چیزی «بسیار پویا و سرگرم‌کننده» بود. نمونه‌ای از این رویکرد «اتاق اتوها»ست، همان‌طور که او نام گذاشته، جایی که برای آن لباس‌هایی را برگزیده که «امکان اتو کردن‌شان وجود ندارد» و در دو سوی چیدمانی هنری قرار گرفته‌اند که در آن همین وسیله برقی نقش اصلی را بازی می‌کند.
او افزود: «بنابراین همین شکل عجیب زندگی بود که مرا به ساختن این نمایشگاه کشاند»؛ در واقع یک «بازی میان لباس‌هایی که تنها در برخی موقعیت‌های کمال و تجمل پوشیده می‌شوند» و زندگی «در فضای خانگی که این نوع عناصر را در خود ندارد». این وجه دوم در طول مسیر از طریق «حضور گردگیرها، قابلمه‌ها و کارد و چنگال‌ها» و دیگر ابزارهای شاخص زندگی در خانه نمود پیدا می‌کند.
نمایشگاه در MAAT نسخه‌ای اقتباسی از پروژه‌ای است که در اصل در شهر ایتالیایی رم به نمایش درآمده بود؛ دقیق‌تر این که در PM23، فضای فرهنگی‌ای که ولنتینو و جیانکارلو جیامتی بنیان گذاشته‌اند و این پروژه تا ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۶ در آن دایر بود.
«VENUS – ولنتینو گاراوانی از نگاه ژوآنا واسکونسلوس» (منبع به زبان پرتغالی) که قصد دارد به لحظه‌ای برای تلاقی هنر و اوت‌کوتور تبدیل شود، هم‌زمان با جشن‌های دهمین سالگرد تاسیس MAAT برگزار می‌شود؛ در دوره‌ای که خود موزه سه نمایشگاه تازه دیگر را نیز در برنامه دارد.