لیام گالاگر گفته گروه فونتینز دی‌سی «به اندازه کافی خوب نیستند» که در تور آینده «لایو ۲۷» اویسیس برنامه افتتاحیه اجرا کنند؛ بی‌خیال.
لیام گلگر همیشه حرفهای زیادی می‌زند اما آخرین برداشتش دیگر از این اشتباه‌تر نمی‌شود.
آگهی
آگهی
تور «لایو ۲۷» اوئیسیز که ماه گذشته اعلام شد پس از گمانه‌زنیهای فراوان و در ادامه تور بسیار موفق «لایو ۲۵» این گروه بریت‌پاپ است. به دلیل تقاضای شدید، تور پیش رو که شامل تاریخهایی در سراسر اروپای قاره‌ای است به ۴۲ اجرا گسترش پیدا کرده و همه آنها حالا کاملا فروخته شده‌اند.
تا اینجا تنها ریچارد اشکرفت به عنوان هنرمند همراه در اجراهای پیش رو تایید شده است و یک گروه را هم می‌دانیم که قرار نیست به آنها ملحق شود...
خواننده پرحرف و بی‌ملاحظه اوئیسیز گفته است گروه ایرلندی فانتیز دی.سی. «به اندازه کافی خوب نیستند» که در تور «لایو ۲۷» برای آنها برنامه افتتاحیه اجرا کنند و افزوده که آنها «هیچ آهنگ درست و حسابی ندارند».
با همه احترامی که برای گلگر قائل هستیم؛ همان کسی که در حساب ایکس خود را «آیکون راستا، اسطوره خداگونه، پیامبر کتاب مقدسِ همیشه حاضر» معرفی میکند، این اظهار نظر یک مزخرف داغ و تمام عیار است.
قبل از هر چیز باید گفت فانتیز دی.سی. احتمالا بهترین گروهی هستند که این روزها ضبط و اجرا می‌کنند. ادعای جسورانه‌ای است، اما بیایید شواهد را مرور کنیم...
از زمان انتشار اولین آلبومشان در سال ۲۰۱۹ با نام «Dogrel»، گریان چاتن و همراهان پست‌پانک او با سرعتی نزدیک به بی‌سابقه مدام در حال پیشرفت بوده‌اند. در فقط هشت سال، پنج آلبوم منتشر کرده‌اند و هر آلبوم از قبلی بهتر بوده و نشان داده این گروه حاضر نیست روی موفقیتهای گذشته‌اش تکیه کند و همواره در حال پیش بردن و تغییر صدای خود است.
سومین آلبوم آنها، «Skinty Fia» که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد، در نگاه اول اوج کار گروه به نظر می‌رسید؛ پایان سه‌گانه‌ای که هر گروه امروزی را از حسادت سبز می‌کرد. اما بعد نوبت «Romance» در سال ۲۰۲۴ رسید؛ آلبومی که ما در فهرست بهترین آلبومهای سال خود آن را «نوعی تقدیس» و تاییدی دانستیم که بدون هیچ تردیدی آنها «یکی از هیجان‌انگیزترین گروههای مدرنِ امروز» هستند.
این ارزیابی در اجراهای زنده اخیر آنها هم تایید شد؛ گروه نه تنها روی صحنه آنچه لازم بود ارائه کرد، بلکه نشان داد از دفاع از باورهایش نمی‌ترسد؛ برخلاف بعضی از خواننده‌های شیرین و آبکیِ مناسب برای رقص اول در عروسیهای لوس.
به نظر می‌رسید دیگر امکان ندارد آنها از «Romance» فراتر بروند و باید منتظر افت اجتناب‌ناپذیر باشیم... اما فانتیز دی.سی. بار دیگر همه انتظارات را با انتشار پنجمین آلبوم بلندشان در جمعه گذشته (۱۶ اکتبر) نقش بر آب کردند. «Dopamine Chamber» آلبومی تیره، غمناک و سینمایی است که جایگاه آنها را به عنوان بهترین گروه نسل خود تثبیت میکند. آنها مسیر تازه‌ای با استفاده گسترده‌تر از سینث در پیش گرفته‌اند و بسیاری از ترکها، از تک‌آهنگ اصلی «Marianne» گرفته تا قطعه شاخص آلبوم «Mimesis»، یادآور دیپش مود هستند. مرجع دیگر در طول آلبوم گروه «The Cure» است، چرا که ریفهای قطعاتی مثل «Happy For You» و «You Miss Me» تداعی‌کننده دفترچه مشق رابرت اسمیت‌اند.
فراتر از این ارجاعات و به افتخار گروه، «Dopamine Chamber» هرگز این احساس را ایجاد نمی‌کند که برای الهام گرفتن به گذشته تکیه کرده باشد و همیشه مانند یک اثر تمام‌عیار فانتیز به گوش می‌رسد. ترانه‌سرایی و خوانندگی خیره‌کننده چاتن دوباره ثابت میکند که او یک خواننده اصلی مسحورکننده است؛ کسی که در این آلبوم تازه از شنونده دعوت میکند به جای پناه بردن به خوش‌بینی کور، در مواجهه با تاریکی در قلبِ زمانه تلخی که در آن زندگی می‌کنیم قدرت پیدا کند.
همه اینها یعنی «Dopamine Chamber» تلاشی شگفت‌انگیز و چیزی نزدیک به یک شاهکار است و لیام گلگر بهتر است پیش از آن که آنها را تحقیر کند، واقعا به آهنگهایی که فانتیز دی.سی. در چنته دارد گوش بدهد. هیچ گروه مدرنی به سطح کیفیت تولید آنها نرسیده و وقتی این رکورد پنج آلبومِ پیاپی را در کنار کارنامه اوئیسیز می‌گذاریم، به سختی می‌توان به نتیجه‌ای جز این رسید که برداشت اخیر گلگر صراحتا نابودکننده است.
کسی منکر این نیست که اوئیسیز در قلب جنبش بریت‌پاپ قرار داشت و به تعریف صدای دهه ۹۰ برای یک نسل کمک کرد. با این حال، کارنامه‌شان در مقایسه با فانتیز دی.سی. رنگ می‌بازد. قبول داریم که «Definitely Maybe» (آلبومی که در تحریریه فرهنگ یورونیوز تا حدی بیش از اندازه ارزیابی شده تلقی شد) و «(What’s The Story) Morning Glory?» کلاسیک به حساب می‌آیند، اما اوئیسیز از زمان انتشار «The Masterplan» در ۱۹۹۸ دیگر آلبوم منسجمی منتشر نکرده است. آخرین تلاششان تا امروز، یعنی «Dig Out Your Soul» در ۲۰۰۸، بسیار جای کار داشت و به نظر می‌رسد فعلا هیچ برنامه مشخصی برای بازگشت به استودیو ندارند؛ فقط تورِ اجرایِ بهترینها.
خودِ این کار ایرادی ندارد و هدف این نوشته هم رو در رو قرار دادن دو گروه نیست؛ بحث این است که باید احترام لازم را گذاشت.
پس انگیزه حرفهای گلگر چیست؟ شاید به مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۴ با «استودیو بروسل» برگردد؛ جایی که کارلوس اوکانل، گیتاریست فانتیز، گفت: «اصلا برایم مهم نیست که اوئیسیز دوباره دور هم جمع شوند.» در آن زمان، کانر دیگن سوم، نوازنده بیس، هم اضافه کرد: «راستش من هم هیجان‌زده نیستم. احساس می‌کنم در دوره قبلی، مثلا دهه ۲۰۱۰، گیر کرده‌ایم و آنقدر گرفتار نوستالژی شده‌ایم که فراموش می‌کنیم چیزهای جدید بسازیم.»
این صحبتها باعث شد لیام گلگر پاسخ بدهد: «بی‌خیال این بچه‌های لوس، من تکنسینهای صحنه‌ای را دیده‌ام که بهتر از آنها لباس می‌پوشند.»
باشه لیام. اما فراتر از این حرفهایی که بیشتر به قهر و نق‌زدن یک کودک بزرگسال شبیه است، همین «بچه‌های لوس» مدام ثابت می‌کنند که آینده از آنِ آنهاست. آنها برای فروش بلیت صرفا به نوستالژی تکیه نمی‌کنند. «Dopamine Chamber» تنها نشان می‌دهد اوئیسیز باید خود را خوش‌شانس بداند اگر گروهی در سطح فانتیز دی.سی. را به عنوان گروه افتتاحیه‌اش داشته باشد. همان‌طور که بودید.
«Dopamine Chamber» اکنون منتشر شده است.