مقامات تنسی ۳۰ سپتامبر تلاش کردند کریستا پایک را با تزریق کشنده اعدام کنند، اما او زنده ماند و به بیمارستان منتقل شد. وکلای پایک اعلام کردند که او به هوش آمده و صحبت می‌کند. این ناکامی تاریخی در اجرای حکم اعدام، دستورالعمل‌های اجرایی را زیر سوال برد و به استعفای رئیس اداره زندان‌های ایالت منجر شد.
وکلای کریستا پایک بعدازظهر سه‌شنبه در بیانیه‌ای گفتند: «روند بهبود او از نظر پزشکی بی‌سابقه است. چشم‌انداز بهبودی او همچنان نامشخص است، اما دست‌کم انتظار داریم دوره بهبودی طولانی باشد.»
آگهی
آگهی
وکلای خانم پایک اعلام کردند که او همچنان «مراقبت‌های پزشکی حیاتی» دریافت می‌کند. آن‌ها بار دیگر از بیل لی، فرماندار جمهوری‌خواه تنسی، خواستند حکم اعدام خانم پایک را به حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط تبدیل کند. فرماندار در روزهای پیش از موعد اجرای اعدام، درخواست عفو او را رد کرده بود.
کریستا پایک ۵۰ ساله چند دهه پیش به‌دلیل ایفای نقش در قتل کالین اسلمر ۱۹ ساله در سال ۱۹۹۵ به اعدام محکوم شد. او و دو نوجوان دیگر کالین اسلمر را به منطقه‌ای جنگلی در شهر «ناکسویل» کشاندند و او را کتک زدند، شکنجه کردند و کشتند. این نوجوانان از طریق مرکز آموزش حرفه‌ای «جاب کور» در ناکسویل یکدیگر را می‌شناختند. دادستان‌ها استدلال کردند که خانم پایک تصور می‌کرد کالین اسلمر به دوست‌پسر او علاقه دارد.
طبق اسناد دادگاه، کریستا پایک اعتراف کرده بود که با تکه‌ای آسفالت به سر این دختر ضربه زده، گلوی او را بریده و تکه‌ای از جمجمه‌اش را به‌عنوان یادگاری برداشته است.
می مارتینز، مادر کالین اسلمر، هفته گذشته از فلوریدا به تنسی سفر کرد تا شاهد اجرای اعدام باشد. او پس از تلاش ناموفق برای اعدام گفت که از مقامات ایالتی به‌شدت خشمگین است. خانم مارتینز این اعدام ناموفق را «افتضاح» توصیف کرد و گفت مسئولان زندان نتوانستند به‌درستی درباره آن به او اطلاع‌رسانی کنند.
هنوز روشن نیست در شبی که قرار بود خانم پایک اعدام شود، دقیقا چه مشکلی در اتاق اجرای اعدام در نشویل رخ داد.
روندی که معمولا ظرف چند دقیقه انجام می‌شود، بیش از یک ساعت طول کشید. شاهدان گفتند کریستا پایک حتی پس از آنکه مسئولان دو دوز کشنده «پنتوباربیتال» را به رگ‌هایش تزریق کردند، همچنان حرکت می‌کرد، نفس می‌کشید و خرخر می‌کرد.
چند ساعت بعد، آقای لی اجرای اعدام‌ها در این ایالت را متوقف کرد و دستور داد نهادی مستقل ماوقع را بررسی کند.
روز پس از این اعدام ناموفق، وکلای خانم پایک گفتند که او بیهوش است و به دستگاه تنفس مصنوعی متصل شده است. آن‌ها همچنین به دادگاه گزارش دادند که هنگام انتقال او به بیمارستانی در محدوده نشویل، هر دو بازویش «متورم، سوخته و تاول‌زده» بود.
یکی از وکلای خانم پایک که هنگام تلاش برای اجرای حکم اعدام حضور داشت، گفت دیده است که پس از تزریق دوز دوم «پنتوباربیتال»، بازوی او بنفش شده است. شاهدان دیگر نیز گفتند شنیده‌اند که خانم پایک از درد بازویش شکایت می‌کند.
متخصصان پزشکی پیش از تزریق کشنده هشدار داده بودند که باریک بودن رگ‌های کریستا پایک و ابتلای او به یک اختلال خونی ممکن است به وضعیتی موسوم به «نشت تزریق وریدی» منجر شود و مایعات به‌جای ورود به رگ، به بافت‌های اطراف نشت کنند.
با این حال، قضات ایالتی و فدرال و دیوان عالی آمریکا درخواست‌ها برای استفاده از روش‌های جایگزین اعدام را رد کردند.
مشخص نیست که سرنوشت خانم پایک چه خواهد شد. در آمریکا، زنده ماندن از اعدام به‌خودی‌خود حکم اعدام را لغو نمی‌کند؛ بعضی افراد بعدا دوباره اعدام شده‌اند. اما قانونی بودن تلاش دوم می‌تواند در دادگاه به چالش کشیده شود.
خانم پایک دومین مورد در سال جاری در ایالت تنسی است که اعدامش با مشکل مواجه شده است. تونی کاروترز که به‌دلیل مشارکت در ربودن و قتل سه نفر در ممفیس در سال ۱۹۹۴ به اعدام محکوم شده بود، قرار بود ۲۱ مه ۲۰۲۶ در تنسی با تزریق کشنده اعدام شود.
مسئولان توانستند مسیر وریدی اصلی را برقرار کنند، اما موفق نشدند مسیر پشتیبان را که طبق دستورالعمل الزامی بود، ایجاد کنند. تلاش برای گذاشتن کاتتر ورید مرکزی هم شکست خورد و اعدام متوقف شد. به گفته وکیل او، این تلاش‌ها بیش از یک ساعت طول کشید و با سوراخ کردن مکرر بدن، درد و خون‌ریزی همراه بود. اما برخلاف خانم پایک، داروی کشنده به او تزریق نشد.
آقای کاروترز پس از آن به سلولش بازگردانده شد و فرماندار اجرای حکم او را برای یک سال به تعویق انداخت.
اما پرونده خانم پایک یک تفاوت مهم دارد؛ او پس از تزریق دو دوز داروی کشنده زنده مانده است. بعضی حقوقدانان با استناد به ممنوعیت مجازات دوباره برای یک جرم در قانون اساسی آمریکا، این تفاوت را مبنایی قوی‌تر برای اعتراض به اعدام دوباره می‌دانند، اما درباره پذیرش آن در دیوان عالی اتفاق‌نظر وجود ندارد.